วินาทีนี้ดูเหมือนว่าจะมีการประมูล 3G อีกไม่นานเกินรอ   ส่วนของรัฐฯ ก็ขันแข็งกับการแก้ปัญหาสัญญาสัมปทานที่คาราคาซังกันไว้หลายรัฐบาล    คาดว่าแนวทางการแก้ไขจะได้เห็นหน้าเห็นตากันอีก ๓-๔ สัปดาห์

วันนี้มีข้อมูลที่ได้เสาะแสวงหาช่วงวันหยุดยาวมาคุยให้ฟัง  ท่านผู้อ่านจะได้เข้าใจและวิเคราะห์ได้ถูกว่า ประเทศไทยกำลังเดินไปถูกทางหรือไม่  กับเรื่องของเทคโนโลยีไร้สาย  ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงชีวิตของเราไปเสียแล้ว

ตัวเลขล่าสุดคนไทยใช้โทรศัพท์มือถือ ๖๖ ล้านเลขหมาย  ประเภทจ่ายก่อน โทรทีหลัง ประมาณ ๕๘ ล้านเลขหมาย  ส่วนที่เหลือเป็นแบบจ่ายรายเดือน  เพียงประมาณ ๘ ล้านเลขหมายเท่านั้น

ประชากรคนไทยของเรามี ๖๓ ล้านคนเศษ   เป็นผู้ที่อยู่ในวัยที่มีสิทธิ์เลือกตั้งกว่า ๔๕ ล้านคน  ดูตัวเลขอย่างนี้แล้วคงจะไม่ผิดที่บอกว่า  คนไทยมีโทรศัพท์มือถือน่าจะครบแล้วทุกคน

รายได้ของธุรกิจรวมแล้วประมาณ ๑๒๐,๐๐๐ ล้านบาทต่อปี  เป็นรายได้รวมของธุรกิจทั้งส่วนของเสียงตาม (ไร้) สายและที่ส่งเป็นข้อมูล   รายได้ของผู้ประกอบการที่เป็นรายได้จากบริการการส่งข้อมูลอยู่ที่ประมาณ ๒๕,๐๐๐ ล้านบาทต่อปี   คิดเป็นร้อยละ ๒๐ ของรายได้รวมทั้งหมด    เป็นข้อมูลเบื้องต้นที่ชี้ให้เห็นว่า คนไทยใช้โทรศัพท์เพื่อส่งข้อมูลไม่น่าจะเกินร้อยละ ๒๐ ของการใช้พูดคุยเท่านั้น (ตัวเลขจริงอาจน้อยกว่านี้มาก)

จากตัวเลขเบื้องต้นเริ่มมองออกว่าอนาคตของ 3G ( บริการเพื่อใช้ส่งข้อมูล ) จะไม่สดใสในช่วงเริ่มต้น   (มีผู้ใช้บริการไม่มาก)

ข้อมูลทางเทคนิคของ 3G และ 2G ที่น่าสนใจนอกเหนือจากที่กล่าวมายังมีอีกครับ

ทำความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับธุรกิจไร้สายความเร็วสูงกันสักนิดก่อน

คนที่ใฝ่ฝันอยากใช้ระบบ 3G เพราะเขาชอบความเร็วของระบบครับ   ระบบ 3G ทำให้สามารถรับส่งข้อมูล  ดู you tube อ่าน email ดาวน์โหลด อัปโหลดรูปถ่าย  จาก smart phone  หรือ notebook ได้แบบสบายๆ

ความจริงถ้านั่งเล่นคอมพ์อยู่ที่บ้านหรือที่ทำงานโดยใช้ระบบบรอดแบนด์ความเร็วสูง   3G ก็ไม่มีความหมายเท่าไหร่หรอก   ที่อยากได้  3G ก็เฉพาะเวลาอยู่นอกบ้าน  ออกพื้นที่  ไม่ได้นั่งอยู่ที่ทำงาน  ความเร็วของระบบกลายเป็นสิ่งสำคัญ   3G  มีประโยชน์มากน้อยเพียงใดจึงขึ้นอยู่กับความประพฤติ   การดำเนินชีวิตของผู้บริโภคนั่นเอง

ประเทศที่พัฒนาแล้วมีแน้วโน้มสูงว่าจะมีลูกค้า  3G มากเพียงพอ    3G ให้ความสดวกสบาย  มี smartphone  notebook  อยู่ที่ไหนก็ทำงานได้ตลอดเวลา   สำหรับประเทศที่กำลังพัฒนา    ความต้องการของลูกค้าจะต่างกัน

น่าจะตอบคำถามได้ในระดับหนึ่งว่าธุรกิจ 3G  เสี่ยงมากน้อยสำหรับนักลงทุนเพียงใด ในประเทศที่กำลังพัฒนาเช่นประเทศไทย

แล้วระบบ 2G ล่ะ มีข้อดีข้อเสียอย่างไร

หลายประเทศทั่วโลกใช้ระบบ 2G   สัญญาสัมปทานของรัฐฯ กับเอกชนก็เป็นระบบนี้   ใช้คลื่นความถี่ 900 1800 MHZ spectrum

สัญญาสัมปทานทำกันไว้ในอดีตไม่ค่อยจะดีนัก    สร้างปัญหามากมาย  ฟ้องร้องกันวุ่นวายไปหมด    ขณะนี้รัฐฯ กำลังหาแนวทางเพื่อแก้ไข  อยากให้เกิดความเป็นธรรม  ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ     ธุรกิจนี้จะเดินได้หน้าต่อเพื่อประโยชน์สูงสุดของคนในประเทศ

พูดนั้นง่าย   แต่ทำให้เกิดขึ้นได้จริงแสนยาก  การแก้ไขสัญญาสัมปทานต้องเห็นชอบทั้งสองฝ่าย   รัฐฯ อยากแก้  คู่สัญญาเขาไม่ยอมก็เดินต่อได้ยาก

สัญญาสัมปทานที่ทำกันไว้มีจุดอ่อนที่เหมือนกันคือ    เมื่อสัญญาสิ้นสุดลง    ถ้าไม่มีการต่อระยะเวลาออกไป  ผู้ประกอบการต้องม้วนเสื่อกลับบ้าน   ทุกรายไม่มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจครับ   ใบอนุญาตประกอบการจึงเป็นที่ต้องการสูงสุดเหนือสิ่งอื่นใด

รัฐฯ จึงมีข้อเสนอ   เสนอว่าทั้งสองฝ่ายมายุติสัญญาสัมปทานเส็งเคร็งนี้กันดีกว่า    แล้วรัฐฯ จะออกใบอนุญาตให้  เป็นใบอนุญาต 2G    ออกแทนที่ตามอายุสัญญาได้เลย  กทช.เห็นด้วยแน่นอน   และรัฐฯยังพร้อมจะหารือ กทช. ให้ออกใบอนุญาตที่มีระยะเวลานานเกินกว่าอายุของสัญญาที่เหลืออยู่     เช่นใบอนุญาตให้มีระยะเวลานานถึง ๑๕ ปี   ถึงแม้ว่าสัญญาสัมปทานเดิมอาจเหลืออายุเพียง ๕ ปี ๘ปี ก็ตาม

นโยบายการแก้ปัญหาดูเข้าท่าดี   การคำนวนรายได้ส่งรัฐฯก็เป็นตัวเลขที่อาจมีข้อยุติที่ไม่ยากเกินไปนัก   เจรจาข้อตกลงให้โปร่งใสก็น่าจะทำได้      ความยากของเรื่องไปอยู่ที่ใบอนุญาต    เพราะการออกใบอนุญาตประกอบธุรกิจไม่ใช่อำนาจของรัฐฯ แต่เป็นอำนาจของกทช. รัฐฯเสนอได้   แต่ออกใบอนุญาตให้ไม่ได้

ย้อนกลับมาดูเรื่องเทคนิคของระบบ 2G  กันอีกเล็กน้อย

คลื่นที่ใช้ของระบบ 2G คือ 900   1800 MHZ spectrum   วันนี้เทคนิคสมัยใหม่ไปไกลถึงกับว่า  ผู้ประกอบการสามารถนำคลื่นนี้มาใช้กับระบบ 3G  4G  ได้ เรียกว่า refarming   นี่คือปัญหาปวดหัว  เพราะกลายเป็นว่ามีคลื่นสำหรับ 2G แต่สามารถนำมาแบ่งใช้เป็น 3G 4G ได้   ไม่ใช่แค่ใช้ได้เฉยๆ   แต่ใช้ได้อย่างดีเสียด้วย      เทคโนโลยี่เดินหน้าเร็ว   ทำงานแบบช้าวชามเย็นชามตามโลกไม่ทันแน่ๆ

ข้อดีของ 3G บน  900 1800  MHZ  spectrum ถ้าจะเปรียบเทียบกับ 3G บน  2,100  MHZ  (กทช.กำลังจะประมูลในเร็ววันนี้)  มีหลายแง่มุม    ตัวอย่างเช่นในทางเทคนิค เสา ( tower base station) สามารถตั้งอยู่ในระยะที่ห่างกว่าของระบบ  3G  – 2,100 MHZ    มี tower base station น้อยจุด  ย่อมใช้เงินลงทุนที่น้อยกว่า   หรือ  900 1800 spectrum มีคุณสมบัติในการทะลุทะลวงกำแพงคอนกรีตได้ดีกว่า 2,100  MHZ   ประสิืทธิภาพในการใช้งานจึงเหนือกว่า

กลายเป็นว่า  ถ้าวันนี้ผู้ประกอบการได้ใบอนุญาตระบบ 2G  และได้รับอนุญาตให้แบ่งใช้คลื่น 900 1800 MHZ spectrum กับระบบ 3G 4G ได้    อาจเป็นสิ่งที่ดีสุด   เพราะลงทุนน้อยกว่า     ผู้ประกอบการสามารถบริหาร  2G  3G  4G ในอนาคต ได้อย่างมีประสิทธิภาพ  มีความยืดหยุ่น   สอดคล้องและเหมาะกับความต้องการของลูกค้าโดยเฉพาะลูกค้าบ้านเรา

ท่านผู้อ่านที่มีพื้นฐานอยู่บ้างคงเข้าใจสิ่งที่ผมพยายามสื่อได้ไม่ยากเกินไปนัก  ที่เหลือขอเป็นถามตอบ Q&A เพื่อความเข้าใจง่ายๆได้อย่างนี้ครับ

Q.     2G  จะยังคงมีอยู่ในเมืองไทยอีกนานไหม?

A.     ถ้ายกเลิกแล้วมือถือของพวกเรา 40-50 ล้านเครื่องจะเอาไปไว้ไหนครับ   ชัดเจนว่า 2G ยังต้องอยู่กับเราอีกนาน อยากใช้  3G  ต้องซื้อมือถือใหม่ครับ

Q.     ผู้ประกอบการ 3G  โอนลูกค้าจาก 2G มา 3G    ทำให้รัฐฯ ขาดรายได้   จะแก้อย่างไร

A.     ผมไม่มีคำตอบ  รู้เพียงว่าถ้าลูกค้าอยากเปลี่ยนมาใช้ 3G  โอนเบอร์เดิมได้แต่ต้องซื้อมือถือใหม่ที่เป็นระบบ 3G   จะมีลูกค้าซักกี่รายที่ทำได้    ผู้ประกอบการอาจมีแคมเปญลดราคามือถือ 3G  ก็ย่อมเป็นไปได้   จะคุ้มหรือไม่  ต้องดีดลูกคิดให้ดี

Q.     ทำไมผู้ประกอบการต้องร่วมประมูล 3G  ด้วยถ้ามีโอกาสได้ใบอนุญาต 2G  ถึง ๑๕ ปี

A.     ได้อันไหนก่อนก็เอาอันนั้น  ถ้า 2G มาก่อนและอนุญาตให้ refarm  900  1800  spectrum เพื่อใช้ 3G  4G ได้  ก็อาจไม่สนใบ     อนุญาต 3G – 2100 MH   แต่ถ้า 3G เกิดเร็ว  ต้องประมูลไว้ก่อน  อนาคตไม่มีอะไรแน่นอน จะได้ไม่พลาดแล้วเสียใจในภายหลัง (ขออนุญาตเดาใจผู้ประกอบการ )

ปวดหัวดีเหมือนกันครับ  หนังเรื่องนี้คงยาว  never ending story  ต้องรอดูกันต่อไป

ข้อมูลที่นำมาใช้อาจไม่ครบ ไม่สมบูรณ์ ก็ต้องขออภัย  ประเด็นหลักๆ คงไม่ต่างไปจากที่นำเสนอเท่าไหร่นัก

ส่งกำลังใจให้พวกเดียวกันที่เป็นผู้รับผิดชอบเรื่่องนี้   งานนี้หิน   ยากจริงครับๆ

ข้อมูล:   http://www.telecomcircle.com/

http://www.telecomcircle.com/http://www.hindustantimes.com

http://thailand-business-news.com/markets/17087-thailand-reaches-66-million-mobile-phone-numbers/

เป็นช่วงเวลาที่ต้องหยุดทุกอย่างที่เคยทำ   ชีวิตปกติเก็บใส่ลิ้นชักไว้ก่อน   มาถึงวันนี้ดูผิวเผินเหมือนว่าทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยแล้ว   ความจริงเป็นอย่างไรผมไม่แน่ใจ    ที่แน่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านเมือง    สิ่งที่ผมได้สัมผัสได้รับรู้   และได้มีส่วนร่วมในการแก้ปัญหา   ทำให้หลายๆอย่างสำหรับผมไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

คนไทยส่วนหนี่งคงมีความรู้สึกที่ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก        บาดแผลลึกจากความแตกแยกนี้จะรักษาให้หายขาดหรือไม่ยากที่จะคาดเดา  อาจทุเลาลงถ้าเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับอนาคต   ลืมอดีตที่ขมขื่น  รู้จักให้อภัย   จดจำอดีตไว้เพียงเพื่อเป็นบทเรียนสำหรับอนาคต   พูดนั้นง่าย   แต่ทำใจให้ได้นั้นยากเสียเหลือเกิน

ถ้าจะมองไปข้างหน้า  มองอนาคต  เราจะเดินอย่างไรดี

หลายคนบอกว่าอนาคตของประเทศเราเป็นผู้กำหนด  ไม่ใช่พรรคการเมืองหรือนักการเมืองหน้าไหนทั้งสิ้น

ในโลกของความเป็นจริงอาจตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง      นักการเมืองต่างหากที่เป็นผู้กำหนดอนาคตของประเทศตัวจริง   เจ้าของประเทศอย่างเราๆเป็นแค่เพียงผู้มีสิทธิเลือกตั้ง

ไม่ใช่นักการเมืองหรือที่อาจทำให้ประเทศเจริญรุ่งเรือง     และไม่ใช่นักการเมืองหรือที่ทำให้ประเทศของเราอยู่ในสภาพเช่นที่เป็นในขณะนี้

ในระบอบประชาธิปไตย ประชาชนเลือกนักการเมือง  เลือกส.ส.  ท่านส.ส.เดินเข้าสภาแล้วใช้เสียงข้างมากเลือกนายกรัฐมนตรี  นายกรัฐมนตรีจัดตั้งรัฐบาลด้วยเสียงข้างมาก   กระบวนการเป็นอย่างนี้ เวลาได้รัฐบาลดีก็แล้วไป แต่ถ้าได้รัฐบาลไม่ดี  บ้านเมืองบอบช้ำ   เวลาโทษนักการเมืองก็จะมีคนเถียงแทน   เขาบอกต้องโทษประชาชน นักการเมืองเป็นเองไม่ได้ต้องมีคนเลือก   คุณอยากเลือกนักการเมือง  เลือกพรรคการเมืองไม่ดีเข้ามาในสภาเอง  แล้วจะไปโทษใคร

แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่งแล้ว   เราเกือบไม่มีโอกาสกำหนดอนาคตของเราเท่าไหร่   หลังการเลือกตั้งทุกครั้ง  พวกเราก็ได้แต่หวังแบบลมๆแล้งๆ  ว่าท่านส.ส.ที่เราเลือกเข้าไปนั่งในสภาจะทำหน้าที่ให้ดี   สมใจกับที่เราได้กากะบาทให้เท่านั้น

อยากจะเป็นท่านส.ส.กับเขาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องง่าย  ลงสมัครอิสระไม่ได้ต้องสังกัดพรรค บอกว่าส.ส.ทำงานเพื่อประเทศ ไม่ใช่เพื่อท้องถิ่น   แต่เวลาสมัครต้องเป็นคนที่เกิดในพื้นที่นั้นๆ   หรือเคยร่ำเรียน  หรืออยู่อาศัยในพื้นที่มาช่วงเวลาหนึ่ง   ประชาชนผู้่มีสิทธิเลือกตั้งมีตัวเลือกคือมีผู้สมัครส.ส.ที่มีคุณสมบัติตามสเปคไม่มากนัก  ซ้ำร้ายบางเขตเลือกตั้งพรรคการเมืองยังมีการฮั้วส่งผู้สมัครอีกต่างหาก โลกแห่งความเป็นจริงทำให้เราไม่ค่อยจะได้ส.ส.ในฝัน ส.ส.ที่เรากล้าพูดได้ว่า  “คนนี้ผมเลือกเอง”

ที่ร่ายยาวเรื่องของท่านส.ส.  ก็เพราะท้ายที่สุดของยุทธศาสตร์การแก้ปัญหาประเทศ   แผนการปฎิรูปเศรษฐกิจประเทศไทย จะดูดี  ทำได้หรือไม่   ท่านส.ส.ทั้งหลายเป็นตัวจักร  เป็นกลไกสำคัญครับ

ปัญหาของการชุมนุมของคนเสื้อแดงทำให้มีคนพูดถึงความเหลื่อมล้ำของสังคมไทย    ผมว่าเรื่องความไม่เป็นธรรมมีจริง   ผมว่าเรื่องช่องว่างของคนจนและคนรวยมีจริง      แต่ผมไม่เคยเชื่อว่าปัญหาเหล่านี้ทำให้ภาคประชาชนคนเสื้อแดงต้องมีกองกำลังพร้อมอาวุธ   ต้องปักหลักชุมนุมอย่างผิดกฎหมาย ต้องเอาเลือดมาเท  ต้องถึงกับเผาบ้านเผาเมือง  ต้องล้มสถาบัน  ไม่เกี่ยวเลยครับ ความเลื่อมล้ำของสังคมเป็นข้ออ้างเพื่อให้ดูดีแต่แท้ที่จริงเป็นเรื่องของการเมืองที่มุ่งรักษาผลประโยชน์ ส่วนตน  ของพรรค  ของพวกทั้งสิ้น

ผมเขียนเรื่องยุทธศาสตร์ประเทศ  ผมพูดถึงปัญหาคนจน คนรวยก่อนที่คนเสื้อแดงจะเผาบ้านเผาเมืองเสียด้วยซ้ำเพราะผมเชื่อว่าปัญหาช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวยนับวันจะห่างมากขึ้นทุกวันและเป็นเรื่องที่ต้องรีบแก้ไข   แต่ผมเพียงได้แค่บ่น  อาจมีคนเห็นด้วยบ้าง แต่ก็ไม่มีคนสนใจอย่างจริงจัง     ข้อดีที่ผมเห็นจากการชุมนุมของคนเสื้อแดงคือเกิดการตื่นตัว   อาจจะเป็นที่สังคมคนรวยเริ่มกังวล  เริ่มมองเห็นว่าถ้าปล่อยให้ปัญหาบานปลาย   ตนเอง(คนรวย)อาจเดือดร้อน  ตรงนี้ดี  เข้าเป้าครับ

ท่านผู้อ่านที่ได้อ่านบทความของผมตั้งแต่แรก ( ยุทธศาสตร์ประเทศ ตอนที่ ๑) คงจำได้ว่าผมเปรียบประเทศเป็นบริษัทแม่  และ 76 จังหวัดของประเทศเป็นบริษัทลูก       บริษัทแม่หารายได้จากการค้าขายกับบริษัทฯอื่นๆในต่างประเทศ (การส่งออก การท่องเที่ยว)      และให้บริษัทลูกๆกันเอง  ค้าขายภายในประเทศ (การบริโภคภายใน ประเทศ)   รายได้ที่ได้จากการค้าขายทั้งในประเทศและต่างประเทศ   แบ่งปันนำมารวมกันในรูปแบบของภาษี   เป็นรายได้ของแผ่นดิน   เดียวนี้รายได้แผ่นดินตัวเลขสูงกว่าล้านล้านบาทต่อปีครับ

ผมได้เคยพูดไว้ว่าความเหลื่อมล้ำในสังคมจะไม่เกิดขึ้น     ถ้าเรานำรายได้แผ่นดินมาแบ่งปันให้ผู้ถือหุ้นคือประชาชนกว่า 63 ล้านคน อย่างเป็นธรรม  เท่าและทัดเทียมกัน

กระบวนการการแบ่งผลกำไรหรือรายได้ของบริษัทประเทศไทยนี้ต้องมีกฎหมายรองรับครับ    เรียกว่า พรบ.งบประมาณประจำปี   ผู้เสนอกฏหมายคือรัฐบาล  ผู้ให้ความเห็นชอบ  พิจารณารายละเอียด ปรับลดงบประมาณคือท่านส.ส. ตัวแทนของพวกเรา    เริ่มมองเห็นความสำคัญของท่านส.ส.ผู้ทรงเกียรติ (ด้วยความเคารพ) หรือยังครับ

มีคำถามว่ารัฐบาลที่ดีควรจัดสรรงบประมาณอย่างไรจึงจะเกิดความเป็นธรรมในสังคมนี้   คำตอบคือทุกรัฐบาลรู้ว่าควรจะทำอย่างไร  เพราะผู้บริหารอ่านตำราเดียวกันหมด      ไม่ว่าจะเป็นทีมเศรษฐกิจของพรรคการเมืองพรรคใดก็แล้วแต่   อยู่ที่ใจของนักการเมืองครับว่าจะทำเพื่อประชาชน   หรือเพื่อตนเองและพรรคพวก

ความยากจึงอยู่ที่การเมือง    ความยากอยู่ที่ว่าผู้ถือหุ้น (ประชาชน) จะสนใจเรื่องนี้มากน้อยแค่ไหนอย่างไร  ถ้าผู้ถือหุ้นสนใจการเมืองน้อย  เลือกตั้งแล้วก็แล้วกัน   อย่างนี้เสร็จนักการเมือง  แต่ถ้าภาคประชาชนเข้มแข็ง เฝ้าดูพฤติกรรมของนักการเมืองอย่างใกล้ชิด   พรรคการเมือง นักการเมืองก็จะระมัดระวังตัวมากขึ้น

ข่าวดีคือวันนี้ประชาชนเริ่มมองเห็นแล้วว่าปล่อยให้นักการเมืองเอาประเทศไปบรรเลงกันเองไม่ได้เสียแล้ว   ประชาชน ผู้ถือหุ้น จึงต้องลงมาเล่นเสียเอง    นี่ละครับคือที่มาของการปฎิรูปประเทศไทยโดยภาคประชาชนครั้งสำคัญ

(ท่านผู้อ่านอาจแปลกใจว่าทำไมผมถึงเขียนบทความที่เหมือนกับดูถูกดูแคลนนักการเมือง   ทั้งๆที่ผมเองก็เป็นนักการเมืองมากว่า 20 ปีแล้ว   ต้องออกตัวว่าทุกสังคมมีคนดี คนไม่ดีปนกันไป  สังคมการเมืองก็ไม่ต่าง  นักการเมืองที่ผมกล่าวถึงคือประเภทคนไม่ดี   นักการเมืองดีๆก็มีไม่น้อย)

ผมจะขอแสดงความเห็นในเรื่องของการปฎิรูปเศรษฐกิจของประเทศ  เฉพาะประเด็นของการแก้ปัญหาความยากจน  ผมเชื่อว่าปัญหานี้แก้ได้   หัวใจคือต้องแบ่งผลกำไรจากการค้าขายของบริษัทประเทศไทยให้กับผู้ถือหุ้นกว่า 63 ล้านคนอย่างเป็นธรรม  ไม่ใช่คนรวยได้มาก  คนจนได้แต่เศษที่เหลือ

ข้อเสนอของผมครับ

ให้ภาคประชาชนไปสร้างกลไกในการกำหนดวิธีการจัดสรรงบประมาณ    รื้อใหม่ทั้งหมด   อาจสร้างกลไกที่บังคับให้ทุกรัฐบาลต้องดำเนินการในการจัดสรรเงินงบประมาณเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมต่อผู้ด้อยโอกาส   ยกตัวอย่างเช่น  งบประมาณเรียนฟรีจริง   งบประมาณรักษาพยาบาลถ้วนหน้า  งบประมาณดูแลผู้สุงอายุ   งบประมาณประกันรายได้เกษตรกร  เหล่านี้   ให้กลายเป็นงบประจำเสียทั้งหมด

เมื่อลูกหลานของครอบครัวผู้ถือหุ้นได้โอกาสในการศึกษาที่ทัดเทียมกัน   เมื่อรัฐบาลดูแลทุกครอบครัวเวลาเจ็บป่วย และเมื่อพ้นวัยทำงาน    หรือเมื่อเกษตรกรทำการเกษตรแล้วต้องไม่มีคำว่าขาดทุน    ให้เกษตรกรมีรายได้ประจำเช่นเดียวกับมนุษย์เงินเดือน   ดำเนินการในแนวนี้ติดต่อกันทุกปี    กำหนดไว้เลยว่าไม่ว่าใครเป็นรัฐบาลก็ต้องทำ   เป็นการแบ่งกำไรจากรายได้ของประเทศให้ทุกผู้ถือหุ้นทุกคนอย่างทัดเทียมกัน

นอกจากนั้นเมื่อมีเงินเหลือก็ต้องแบ่งกำไรเพื่อใชัในการลงทุนด้านอื่นๆ   การแบ่งกำไรเพื่อลงทุนให้กับบริษัทลูกๆ (งบจังหวัด)    หรือการนำรายได้ไปลงทุนก่อสร้างโครงการที่ทำให้ผู้ถือหุ้นที่เป็นเกษตรกรหรือนักธุรกิจได้ประโยชน์ก็ต้องทำอย่างระมัดระวัง   ต้องให้ได้ประโยชน์อย่างแท้จริง  ต้องสร้างกลไกเพื่อให้นักการเมืองหรือท่านส.ส.ที่ต้องการทำหน้าที่ในการพิจารณาการจัดสรรงบประมาณ  ให้ได้ทำหน้าที่อย่างมีประสิทธิภาพ    และมีระบบการตรวจสอบ  เพื่อยากต่อการทุจริตโกงกินเงินงบประมาณ

นโยบายหรือกลไกการตรวจสอบโดยภาคประชาชนกับการลงทุนของรัฐหรือภาคเอกชนที่ก่อให้เกิดผลกระทบกับสิ่งแวดล้อม  กับทรัพยากรธรรมชาติก็ต้องให้มีการกำหนดที่ทำได้จริง    แต่ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ทำให้เกิดอุปสรรคในการพัฒนาประเทศ

จะใช้เงินงบประมาณขยายถนน  ๔ เลน ๖ เลน     เพื่อความสะดวกในการเดินทางของนักท่องเที่ยว   ขยายถนนแล้วต้องตัดต้นไม้ใหญ่  และอาจทำให้มีนักท่องเที่ยวมากเกินกว่าที่ควร   เช่นกรณีเขาใหญ่     ก็ต้องรู้และเข้าใจความรู้สึกของผู้ถือหุ้นเจ้าของประเทศไม่ว่าจะเป็นป่า เช่นเขาใหญ่  หรือหาดริมทะเล  หัวหิน  พัทยา  กระบี่ ภูเก็ต     เหล่านี้เป็นสมบัติของพวกเราทุกคน    ถ้าจะเอาสมบัติเหล่านี้ไปทำประโยชน์ก็ต้องคิดให้รอบคอบ

การจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวเป็นเรื่องจำเป็น   ป่าเราต้องสงวน   หาดทรายสวยๆ ก็ต้่องเก็บไว้    ใครอยากมาเที่ยว   ใครอยากมาชม  มาได้แต่ต้องกำหนดปริมาณไม่ให้มากเกิน    วิธีกำหนดก็ไม่ยาก   เช่นถนนแคบก็ไม่ต้องไปขยาย      ถ้าถนนแคบ  รถติด  เดินทางลำบาก  ยิ่งดี   เพราะจำนวนนักท่องเที่่ยวจะได้น้อยลงไปบ้าง      เขาใหญ่ของเราจะได้คงสภาพความเป็นป่ามรดกโลกไวั  ไม่เสื่อมโทรม  เที่ยวน้อยแต่เที่ยวได้นานเป็นสิ่งที่ควรทำ

ผมอาจมีความคิดที่ต่างกับหลายๆท่าน   อาจเป็นเพราะผมหวงทรัพยากรของชาติมากผิดปกติ       ผมอยากให้เราสามารถสร้างรายได้จากสมบัติอันน้อยนิดที่เรามีอยู่ให้เกิดประโยขน์ในระยะยาวตลอดไป

ที่พูดมานี่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สร้าง ไม่ขยายถนน ไม่พัฒนาประเทศ ที่ต้องการสื่อคือเงินงบประมาณเป็นของผู้ถือหุ้น  เป็นของประชาชนกว่า 63 ล้านคน จะใช้ทำอะไรต้องให้เกิดประโยชน์กับผู้ถือหุ้นอย่างถ้วนหน้า   โดยเฉพาะผู้ถือหุ้นที่ด้อยโอกาสครับ

ผมมีความเชื่อว่าการปฎิรูปเศรษฐกิจของประเทศคงไม่สามารถทำให้ทุกคนมีฐานะเท่าเทียมกันได้   แต่ผมเชื่อและถือว่าเป็นหน้าที่ที่เราต้องทำให้คนไทยทุกคนได้มีโอกาสที่เท่าเทียมกัน

การปฏิรูปเศรษฐกิจของประเทศไทยในมุมมองของผมครับ

เป็นคำถามยอดฮิตที่ยังไม่มีคำตอบ    แน่นอนว่าความต้องการของคนเสื้อแดงและกองเชียร์ จะสวนทางกับข้อเสนอของรัฐบาลและแฟนๆของรัฐบาล

แล้วเสียงส่วนใหญ่ของเจ้าของประเทศ (มีมากเสียด้วย) ที่ยังไม่มีโอกาสแสดงความเห็นละครับ ต้องการอะไร

ถามผม ผมตอบว่าคนไทยทุกคนอยากเห็นความสงบ  สันติ  ความสามัคคี  รู้จักให้อภัยซึ่งกันและกัน ขณะเดียวกัน คนไทยก็ต้องการเห็นกระบวนการยุติธรรมที่พึ่งได้  ใครเป็นผู้ก่อการร้าย   ใครเป็นฆาตรกร  ใครคือตัวการที่คิดล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์    คนเหล่านี้ต้องถูกดำเนินคดีทั้งสิ้น

คนไทยทุกคนต้องการที่จะช่วยกันสร้างประเทศให้แข็งแกร่ง   ประเทศต้องเดินหน้าต่อให้ได้ ผมว่าคนไทยอยากเห็นการแก้ปัญหาโดยการนำประโยชน์ของประเทศเป็นที่ตั้ง  ไม่ใช่ประโยชน์ของคนใดคนหนึ่ง  หรือของนักการเมือง  ของพรรคการเมือง  ประเทศไทยต้องมาก่อน

ยุบหรือไม่ยุบ  ลาออก   ปราบคนเสื้อแดง  คนเสื้อแดงเพิ่มความรุนแรง    เหล่านี้ไม่ตอบโจทย์ที่คนส่วนใหญ่ของประเทศต้องการหรอกครับ

ก่อนจะช่วยกันมองหาทางออก  ย้อนกลับไปดูเหตุการณ์กว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมากันครับ  จะเล่าให้ฟังว่า งานที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้องทำให้ผมได้รับรู้อะไรเพิ่มเติมบ้าง

งานของผมเริ่มจากการรับภาระเป็นหัวหน้าคณะทำงานประสานงานของรัฐบาล ความรับผิดชอบคือลดความร้อนแรงระหว่างคนเสื้อแดงกับฝ่ายเจ้าหน้าที่ของรัฐฯ  เปิดช่องสื่อสารระหว่างรัฐบาลและตัวแทนคนเสื้อแดง   เป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสได้รู้จักและพูดคุยกับเจ้าของสมญานาม  “เหวง”

ตอนนั้นการชุมนุมยังถือได้ว่าอยู่ในกรอบที่รัฐธรรมนูญกำหนด  มีล้ำเส้นอยู่บ้างตามช่วงเวลาที่อารมณ์พาไป  แต่ก็ไม่มีอะไรรุนแรงเกินกว่าที่จะรับไม่ได้  การประสานงานได้ผลพอควร

ผมหยุดการประสานงานช่วงที่มีการเทเลือดครับ  เพราะเริ่มมองเห็นอาการของคนเสื้อแดงว่าแนวโน้มน่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  เมื่อยกระดับมาถึงขั้นนี้แล้ว  ประสานไปก็ไร้ค่า

ไม่นานเกินรอ การประสานงานได้พัฒนาขึ้นเป็นการเจรจา   ตามที่ได้เห็นกันหน้าจอทีวีนั่นละครับ  มีการพูดคุยกันสองรอบ

เริ่มพูดคุยกันเมื่อคนเสื้อแดงได้มาชุมนุมอยู่ทีหน้าราบ ๑๑ ประมาณ ๕,๐๐๐ คน  อีก ๓๐,๐๐๐ คนจากผ่านฟ้าพร้อมเคลื่อนมาสมทบ วันนั้นผมได้คุยกับคุณณัฐวุฒิ ฝ่ายเสื้อแดงยอมถอนกำลังทั้งหมดกลับที่ตั้งคือที่ผ่านฟ้าเพื่อแลกกับการเจรจา กำหนดการเจรจา ๔ โมงเย็นในวันเดียวกัน    คุ้มค่าสำหรับผมที่เกิดการเจรจา  เพราะถ้าปล่อยให้คนเสื้อแดงจำนวนมากเดินทางมาชุมนุมที่หน้าค่ายทหาร    และอาจปีนรั้วข้ามเข้ามาในค่าย แค่นึกภาพก็หวาดเสียวแล้วครับ

วันนั้นทำให้ผมทราบว่าคุณณัฐวุฒิเป็นคนคุมกำลังของคนเสื้อแดง

ครั้งที่สองเป็นเหตุการณ์ของคืนวันที่ ๑๐  คนแรกที่ผมคุยด้วยคือคุณจาตุรณและมีการโยนไม้ต่อไปให้คุณณัฐวุฒิ   จบลงที่คุณณัฐวุฒิขึ้นแถลงบนเวทีและท่านนายกพูดผ่านโทรทัศน์  หยุดเหตุการณ์ลงได้ก่อนจะเสียหายมากขึ้นไปอีก

สำหรับเหตุการณ์ที่สีลมไม่ได้มีการเจรจา เพราะเกิดขึ้นจากการโจมตีของกองกำลังที่ไม่ทราบฝ่าย (ฝ่ายเสื้อแดงปฏิเสธมาตลอดว่าไม่เกี่ยวข้องกับตน)   ขณะที่ฝ่ายรัฐบาลก็ไม่สามารถเข้าตรวจสอบพื้นที่ได้เพราะฝ่ายเสื้อแดงมีการตั้งด่านและใช้มวลชนมาเป็นกันชน

ผมได้พยายามเจรจาให้มีการรื้อด่านเพื่อเจ้าหน้าที่จะได้เข้าไปตรวจสอบบริเวณที่เชื่อว่าเป็นพื้นที่ที่ใช้ในการยิง M79 แต่ก็ไม่สามารถดำเนินการได้ตามเป้าหมาย

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาคนเสื้อแดงปรับกลยุทธ์การชุมนุม  มีการแสดงออกว่าพร้อมเจรจาอีกครั้ง  ขณะเดียวกันก็เริ่มสร้างสถานการณ์ว่าจะมีการสลายการชุมนุม  ยกระดับการชุมนุมในต่างจังหวัด  และมีการเปลี่ยนเสื้อสีแดงเป็นคนเสื้อไม่มีสี   พร้อมโจมตีรัฐบาลว่าเตรียมเข่นฆ่าประชาชน

ท่านนายกรัฐมนตรีเห็นว่าคนเสื้อแดงไม่เคยมีความจริงใจในการเจรจา  จึงได้สั่งให้ผมหยุดภารกิจนี้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา   สัปดาห์ที่แล้วคุณวีระได้ขึ้นเวที  เปลี่ยนข้อเสนอ ขยับเวลาจากการยุบสภาทันทีเป็นยุบสภาภายใน ๓๐ วัน  คุณวีระยังได้กล่าวในที่ประชุมด้วยว่า   ได้พูดคุยกับตัวแทนรัฐบาลแล้ว  และกำลังรอคำตอบ

ผมเกรงว่าจะมีการเข้าใจผิด   จึงอาศัยช่องทางทางทวีตเตอร์  เล่าให้เพื่อนๆทราบว่า  ไม่ใช่ผมนะที่ไปเจรจา

ถึงทางตันหรือยัง

มุมมองของผมเป็นอย่างนี้ครับ

ทั้งสองฝ่ายไม่ว่าจะเป็นเสื้อแดงหรือรัฐบาลถูกแรงกดดันจากทุกด้านที่ต้องให้การชุมนุมครั้งนี้จบเร็ว

ฝ่ายเสื้อแดงก็อยากจบเร็ว เพราะตั้งเป้าหมายไว้ว่า เมื่อมีประชาชนเสียชีวิตแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่สมหวังอย่างที่คิด จึงมีคำถามว่าจะต้องตายอีกกี่ศพการเมืองถึงจะเปลี่ยน ผู้นำเริ่มกังวลว่าท้ายที่สุดจะต้องถูกกล่าวหาว่าพาคนมาตาย อนาคตจะเป็นอย่างไร

รัฐบาลภายใต้การนำของนายกอภิสิทธิ์ดูเหมือนว่าจะถูกกดดันมากขึ้นทุกวันเช่นกัน ยังจับผู้ก่อการร้ายและกองกำลังไม่ทราบฝ่ายไม่ได้ ผู้ทีถูกหมายจับเกือบทั้งหมดยังลอยนวล ลอยหน้าลอยตาออกทีวี พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างสบายๆ อย่างไรก็ตาม ประชาชนเป็นจำนวนไม่น้อยยังให้กำลังใจนายกอภิสิทธิ์ เพราะเข้าใจถึงความยากของปัญหา แต่ความอดทนของประชาชนย่อมมีขีดจำกัดเช่นกัน

มองปัญหาอย่างนี้แล้วเห็นชัดว่า   ทางออกของทั้งสองฝ่ายคือการเจรจา  คำถามต่อว่าจะเจรจาตกลงเรื่องอะไร   ยุบหรือไม่ยุบ   ถ้ายุบ   ยุบเมื่อไหร่  ถ้าไม่ยุบ นายกจะลาออก   หานายกใหม่หรือตั้งรัฐบาลแห่งชาติ

มีซักกี่คนที่เชื่อว่าถ้ารัฐบาลมีคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้แล้ว  ทุกอย่างจะจบลง  ถามผม  ตอบโดยไม่ต้องคิดว่า   ไม่มีวันจบครับ   เพราะนั่นเป็นเพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า  ไม่ใช่แนวทางการแก้ปัญหาที่คำนึงถึงประโยชน์สูงสุดของประเทศในระยะยาว

ศึกษาปัญหาที่สร้างความแตกแยกก่อน   แต่ต้องทำใจให้เป็นกลางและวิเคราะห์ให้ลึกถึงที่มาของปัญหา

เริ่มได้อย่างนี้ครับ

รัฐบาลทักษิณสมัยที่ ๒ ได้เสียงสส.ในสภาท่วมท้น  รัฐบาลกร่าง  ใช้เสียงที่มีมากทำตามอำเภอใจ ลามไปถึงปัญหาการขายหุ้นของครอบครัวพ.ต.ท.ทักษิณ  มีการซุกหุ้นเพื่อไม่ต้องเสียภาษี ไปไกลถึงมีการกล่าวหาว่าจาบจ้วงสถาบันเสียด้วยซ้ำ  เท็จจริงอย่างไรท่านผู้อ่านต้องพิจารณาเอง

เกิดการปฏิวัติเพื่อแก้ปัญหาที่เป็นผลพวงจากการบริหารราชการแผ่นดินของรัฐบาลพ.ต.ท.ทักษิณ  การปฏิวัติเพื่อแก้ปัญหาทำได้สำเร็จบ้าง  แต่ก็สร้างปัญหาในบางเรื่องจนบานปลาย

คดียุบพรรคหลายพรรคในภายหลังทำให้นักการเมืองกว่า ๒๐๐ ท่านถูกผลักออกจากงานการเมือง

ความแตกแยกสะสมเป็นแผลลึก ทำให้ได้รัฐบาลสมัคร  รัฐบาลสมชายที่อยู่ได้ไม่นาน  และยังมีเหตุการณ์นองเลือดเกิดขึ้นอีก

วันนี้ได้รัฐบาลอภิสิทธิ์ซึ่งมีคนส่วนหนึ่งเห็นว่าเป็นรัฐบาลที่เกิดจากการเปลี่ยนขั้วทางการเมืองแบบไม่ปกติ ประชาชนส่วนหนึ่งจึงไม่ยอมรับ  (ขอให้ยุบสภา  เลือกตั้งกันใหม่)

ที่เห็นๆก็มีอยู่ประมาณนี้ละครับ

ปัญหาถ้ามองแบบผิวเผินอาจคิดว่าเป็นเรื่องของคนๆเดียวคือพ.ต.ท.ทักษิณ  และเป็นการต่อสู้ของพ.ต.ท.ทักษิณ  โดยการปลุกระดมให้ข้อมูลผิดๆกับพี่น้องประชาชน

แต่ถ้ามองลึกๆแล้วจะเห็นชัดว่านอกจากเป็นเรื่องของพ.ต.ท.ทักษิณแล้ว ยังมีนักการเมืองกว่า ๒๐๐ คนที่ถูกตัดสิทธิ์จากงานการเมือง    กว่าครึ่งเป็นผู้แทนราษฎรที่ได้รับเลือกมาจากระบบเขตเลือกตั้ง  มีผู้สนับสนุนเขตละอย่างต่ำก็ ๕๐,๐๐๐ คน บางเขตเป็นแสนก็มี  ถ้านับท่านสส.เพียง ๑๐๐ ท่าน   รวมคนที่เป็นแฟนสนับสนุนอดีตสส.เหล่านี้ก็ ๕ ล้านคนเป็นอย่างน้อย

เป็นประชาชนจำนวนมากหลายล้านคนที่มีความเชื่อว่านักการเมืองที่เขาชื่นชอบถูกรังแก อารมณ์นี้ยังมีอยู่   ท่านผู้อ่านสังเกตให้ดีจะเห็นว่า  ญาติพี่น้อง  ลูกหลานของอดีตสส.เหล่านี้  ลงสมัครรับเลือกตั้งแล้วจะได้รับเลือกเป็นส่วนมาก   ขนาดบางคนไม่เคยทำงานทางการเมืองเลยแม้แต่น้อยก็ยังได้รับเลือก   ชาวบ้านเขาสงสารครับ

การปลุกระดมของแกนนำคนเสื้อแดงจึงทำได้ไม่ยากนัก เพราะพี่น้องประชาชนส่วนหนึ่งมีเชื้อความโกรธ   ความรู้สึกว่าคนของเขาถูกรังแกอยู่ในใจ  ความรู้สึกสองมาตรฐาน   ไม่ใช่เฉพาะพี่น้องคนชนบทเท่านั้น  คนกรุงเทพก็มีจำนวนไม่น้อย  เมื่อได้น้ำเลี้ยงอย่างดีผสมเข้าไป  จุดปุ๊บก็ติดปั๊บ

ผมเสนอแนวทางแก้ปัญหาอย่างนี้ครับ ๑. แยกเรื่องของพ.ต.ท.ทักษิณออกจากสมการ ไม่ให้เรื่องของสส.ผูกไว้กับเรื่องของอดีตนายก ๒.คนที่ทำความผิดทางคดีอาญาจากการชุมนุมที่ผ่านมาต้องเข้าสู่ขบวนการตามกฎหมาย ๓. ทุกส่วนของสังคมประณามขบวนการล้มเจ้า  ช่วยกันไล่ล่าเว็บเถื่อนที่ให้ร้ายสถาบัน  จับคนที่ทำผิดกฎหมายมาลงโทษอย่างจริงจัง ๔.สร้างกลไกเพื่อให้เกิดกระบวนการสมานฉันท์ที่ทุกฝ่ายพอรับได้อย่างไม่ชักช้า โดยใช้อำนาจการบริหาร  เมื่อทำได้ครบแล้วทุกคนเดินเข้าสนามเลือกตั้ง

ตกลงจะยุบสภาเมื่อไหร่

เมื่อเราพร้อมที่จะให้มีการเลือกตั้งที่บริสุทธิ์ ยุติธรรม  และยอมรับได้จากคนส่วนใหญ่ของประเทศ   กระบวนการสมานฉันท์คงทำได้เสร็จก่อนสิ้นปี  เลือกตั้งปลายปีน่าจะเหมาะสม  แต่อาจทำได้เร็วกว่าที่คิดก็เป็นได้

ถ้าคิดทำงานเพื่อประเทศ   ถ้าพร้อมใจกันปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ที่เราทุกคนหวงแหน ถ้าคำนึงเสมอว่าประเทศไทยต้องมาก่อน   ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากใช่ไหมครับ

ทั้งหมดที่กล่าวเป็นความเห็นส่วนตัวของประชาชนคนไทยคนหนึ่ง      ท่านผู้อ่านแสดงความเห็นกันหน่อยเป็นไร

“ ผมรักกรุงเทพ” เขียนไว้ช่วงที่ผมปลีกวิเวกอยู่ที่ปายและเป็นช่วงที่พรรคประชาธิปัตย์เป็นฝ่ายค้าน

เป็นความฝันของคนที่ผ่านเกษียณแล้วและยังพอนึกภาพออกว่ากรุงเทพฯหน้าตาเป็นอย่างไรในอดีต  ที่นั่งเขียนในวันนั้นดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่ความฝัน  เรียกว่าฝันลมๆแล้งๆก็คงไม่ผิดนัก

ผมรักประเทศไทย   เข้าสู่โมดที่ไม่ใช่ความฝันครับ  แต่ขยับมาเป็นเรื่องของความอยาก  ความต้องการที่จะให้ความฝันเป็นความจริงให้ได้   วันนี้จะคุยให้ฟังว่าความฝันจะมีโอกาสเป็นจริงได้หรือไม่

ยุทธศาสตร์ปรเทศ ตอนที่๓ เป็นข้อเสนอในการลงทุนภายใน ๔-๖ ปีหน้าของบริษัทประเทศไทยครับ (มีผลประโยชน์ทับซ้อนที่จะทำความฝันของผมให้เป็นจริงซ่อนอยู่ด้วย)

ขอเริ่มที่ประตูทางเข้า – ออก ของประเทศ  (ทางอากาศและทางน้ำ) เพราะรายได้ของประเทศหนีไม่พ้นการค้าขายในเวทีการค้าโลกและต้องผ่านประตูเข้า -ออกนี้ครับ

ทางอากาศที่เห็นชัดๆคือการลงทุนในสนามบินนานาชาติ กรุงเทพฯ  ภูเก็ต  เชียงใหม่ ขอนแก่น   ต้องลงทุนต่อยอดให้ทันสมัยพร้อมบริการอย่างดีเยี่ยม  รวมไปถึงสนามบินระดับรองเช่น สมุย กระบี่  ฯลฯ

สนามบินของกรุงเทพฯ  ทั้งดอนเมืองและสุวรรณภูมิ  ให้มีการลงทุนควบคู่กัน  แยกผู้บริหารและการบริหารจัดการของทั้งสองสนามบิน ให้มีความเป็นอิสระและให้มีการแข่งขันกันเอง   รัฐฯวางนโยบายให้ทั้งสองสนามบินมีความเป็นพิเศษ(unique) ในการดำเนินธุรกิจ เช่น  ดอนเมืองอาจเป็นสนามบินที่มีประสิทธิภาพและการบริการที่ดีเยี่ยมในราคาย่อมเยา  ส่วนสุวรรณภูมิเป็นสนามบินที่มีความหลากหลาย ครบทุกรูปแบบ เป็นต้น   ปล่อยให้ลูกค้าเขาเลือกใช้กันเอง   ไม่ต้องบังคับว่าต้องบินภายในและหรือระหว่างประเทศเท่านั้น

ขยายการลงทุน Airport Link เพื่อต่อเชื่อมระหว่าง ดอนเมืองและสุวรรณภูมิ

ทางน้ำ  เรามีประตูเข้า – ออก ของสินค้าทางเรือสองแห่งใหญ่คือ ท่าเรือกรุงเทพ (ขนาด ๑.๐ ล้านตู้)   ท่าเรือแหลมฉบัง (ขนาด ๓.๕ ล้าน ตู้)

การลงทุนท่าเรือถือเป็นหัวใจของการสร้างรายได้ให้กับประเทศ     ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องคิดสร้างเมืองที่มีเอกลักษณ์โดยเฉพาะเสียที ถ้าอ้างถึง core business  ข้อเสนอของผมคือกำหนดให้บริษัทลูก จังหวัดชลบุรี แหลมฉบัง  มีcore business เพิ่ม (นอกจากการท่องเที่ยว) คือเป็นเมืองท่าของบริษัทประเทศไทย (Laem Chabang – Harbor City) ครับ

ถ้าตกลงกันได้   เชื่อมกรุงเทพฯ – แหลมฉบัง ด้วยรถไฟฟ้าความเร็วสูง  ต่อกับเส้น Airport Link ที่สุวรรณภูมินั่นละครับ    เริ่มลงทุนคู่ขนาน คือการวางแผนการใช้พื้นที่ให้สอดคล้องกันทั้งแถบซีกตะวันออกชายฝั่งทะเลอ่าวไทย จาก ตราด  จันทบุรี ระยอง  มาบตาพุด  ชลบุรี (พัทยา) ลงทุนเส้นทางคมนาคมให้ครบเพื่อเชื่อมต่อพื้นที่ยุทธศาสตร์

หยุดขยายการลงทุนที่ท่าเรือกรุงเทพฯและทยอยลดขนาดการบริการจนเหลือศูนย์  หลังจากนั้นห้ามนำที่ดินท่าเรือมาใช้สร้างศุนย์การค้าอย่างเด็ดขาด   วางแผนสร้างสวนสาธรณะริมแม่น้ำเจ้าพระยา   พิพิธภัณฑ์  โรงลคร  ปลูกต้นไม้ใหญ่ให้เต็มไปหมด  ( ทำฝันผมให้เป็นจริง)

สำหรับผู้ถือหุ้นที่อยู่ในบริเวณแหล่งเสื่อมโทรม ( คลองเตย)  ควรพัฒนาให้เป็นศูนย์ เอสเอ็มอี เพื่อเป็นช่องทางการทำมาหากินพร้อมสร้างแฟลตมาตรฐานให้ประชาชนแถบนั้นได้มีโอกาสใช้ชีวิตความเป็นอยู่อย่างมีคุณภาพมากกว่าปัจจุบัน

เมื่อเรามีเมืองท่าที่สมบูรณ์   ขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศจะสูงขึ้น  เป็นการลงทุนของบริษัทแม่เพื่อสนับสนุนให้บริษัทลูกๆสามารถค้าขายแข่งขันในเวทีโลกได้    แน่นอนครับ  การศึกษา   การลงทุนท้องถิ่น  ตลอดจนการบริหารของหน่วยราชการต้องปรับปรุงใหม่หมด บริหารจัดการให้เดินไปในทิศทางเดียวกันเพื่อรองรับภารกิจของความเป็นเมืองท่าที่ทันสมัย  ดำเนินการได้โดยใช้กฎหมายพื้นที่พิเศษที่ได้เคยคุยให้ฟังไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

การลงทุนประตูทางเข้า  - ออก ทั้งทางน้ำและทางเรือ ให้สมบูรณ์แบบในทุกมิติ  นอกจากจะส่งเสริมสินค้าที่เป็น core business คือเกษตรและท่องเที่ยวไม่ให้เป็นรองใครแล้ว   ยังจะได้เพิ่มโอกาสในการแข่งขันเพื่อการส่งออกให้กับสินค้าตัวอื่นๆ (รถยนตร์ จิวเวอรรี่ สิ่งพิมพ์ ฯลฯ) อีกด้วย

กลับมาที่กรุงเทพฯครับ   เราหยุดความเจริญของกรุงเทพฯไม่ได้แต่เราต้องควบคุม   ไม่ใช่ออกกฎหมายควบคุมนะครับ  แต่บริษัทประเทศไทยต้องลงทุนในบริษัทๆลูกๆ (จังหวัดอื่นๆ) ให้ทันสมัย  สดวกสบายและน่าอยู่  เปิดโอกาสให้กับคนที่คิดจะย้ายมากรุงเทพฯหรือคนที่อยู่กรุงเทพฯและพร้อมย้ายออก  โดยการสร้างงาน สร้างทางเลือกให้เขาเหล่านี้

ที่ไหนมีการลงทุน  ที่นั่นมีการสร้างงาน  มีงานมีคนครับ  การลงทุนต้องครบ  ต้องมีโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐาน  มีโรงเรียนที่ไม่แพ้หรือดีกว่าโรงเรียนในกรุงเทพฯอย่างนี้เป็นต้น  บริษัทลูกทั้ง ๗๖ บริษัทก็ไม่ได้มีความพร้อมไปทั้งหมด   ต้องเลือกกันละครับว่าจะเริ่มที่ไหนกันบ้าง   และต้องฉลาดเลือกไม่ใช่เลือกเพราะแรงกดดันทางการเมือง

ผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากเห็นกรุงเทพฯเป็นป่าคอนกรีต ที่เต็มไปด้วยมลภาวะเลวร้ายทั้งน้ำ อากาศ  เสียง  จราจร ถ้าถามผมว่าเรากำลังเดินหน้าไปสู่จุดนั้นหรือไม่   คำตอบคือถึงแล้วครับและกำลังดิ่งลงเหวมากลงไปอีก

แต่บริษัทลูกเช่นกรุงเทพฯยังคงต้องมีการลงทุนต่อไปอีกระยะหนึ่ง  การลงทุนรถไฟฟ้า  ใต้ดิน บนดินต้องรีบสร้างให้ครบ loop โดยเร็ว   ให้เสร็จทั้งภายในเขตกรุงเทพฯ แล้วค่อยขยายเชื่อมต่อไปยังจังหวัดปริมณฑล   แต่อย่าสร้างกันตลอดการณ์   ต้องกำหนดให้ชัด  ๔-๖ ปีน่าจะเพียงพอแล้ว  ถ้าก่อสร้างไม่รู้จักหยุด  จะสร้างงานมาก  คนทะลักเข้ากรุงเทพมากขึ้นไปอีก   ปัญหากลับมาที่เก่า  เป็นวงจรอุบาทครับ

กรุงเทพฯเป็นเมืองใหญ่   ปัญหาจราจรแก้ไม่ได้ถ้าคนกรุงเทพฯยังต้องขับรถส่วนตัวไปทำงานหรือรับส่งลูกหลานไปโรงเรียน แต่เราไม่สามารถสร้างกฎ ระเบียบ แล้วนำมาใช้บังคับเพื่อแก้ปัญหาจราจร   ต้องสร้างทางเลือก   วันนี้ยังไม่มีทางเลือก   รัฐบาลจึงต้องเร่งลงทุนเพื่อสร้างทางเลือกครับ

ระบบรถเมล์ทำได้เร็วและต้องรีบดำเนินการ  ปรับเส้นทาง  ใช้รถเมล์ที่ทันสมัย  ซื้อ เช่าไม่ใช่ประเด็น  อย่างไหนดีที่สุดก็ต้องกล้าตัดสินใจ   อย่าให้มีฮั้ว  มีโกงเป็นใช้ได้  เมื่อสร้างรถไฟฟ้าเสร็จ  มีรถเมล์ใหม่บริการ  คนกรุงเทพฯจะตัดสินใจเองว่าจะเดินทางแบบไหนที่ถึงที่หมายเร็วและถูกสุด  ถ้าน้ำมันแพง  ที่จอดรถไม่มี  หรือมีก็สุดแพง   ไม่รวยจริงไม่นั่งรถเก่งส่วนตัวหรอกครับ

รัฐฯสามารถใช้กลไกทางภาษี  เพื่อนำรายได้จากผู้ที่ใช้รถเก่งส่วนตัวมาจุนเจือให้ราคาค่าโดยสารรถเมล์  รถไฟฟ้า ถูกลง   เป็นแรงจูงใจและเป็นธรรมสำหรับคนกรุงเทพฯส่วนใหญ่  บริษัทประเทศไทยก็จะได้ประโยชน์  ไม่ต้องจ่ายเงินซื้อน้ำมันดิบราคาแพงๆจากต่างประเทศ  คนกรุงเทพฯจะได้มีโอกาส มีเวลามากขึ้น ไปเดินเล่นในสวนแห่งใหม่ (ที่อยู่ในความฝันของผม) กับครอบครัว  กับสุนัขตัวโปรด   น่าจะดีกว่านั่งเล่นทวีตเตอร์ระหว่างรถติดเป็นชั่วโมงๆ

คุยได้แค่การลงทุนภายใน ๔-๖ ปีหน้าและเป็นเพียงแผนบางส่วนที่ควรมีการปรับจากแผนไทยเข็มแข็งเดิม  ยุทธศาสตร์ทางออก (exit strategy) คือปรับการลงทุนใหม่และพยายามใช้เงินลงทุนจากต่างประเทศโดยเฉพาะถ้าเป็นส่วนของเทคโนโลยี่และการบริหารจัดการที่รัฐยังบกพร่อง  ควรให้ภาคเอกชนมีส่วนร่วมที่เรียกว่า พี พี พี ( Public Private Partnership ) เพื่อแบ่งภาระและมีประสิทธิภาพมากกว่าในการบริหารจัดการ

สรุปข้อเสนอของผมได้ว่าเป็นการลงทุนเพื่อแก้ปัญหาความแออัดของกรุงเทพฯ  เป็นการสร้างทางเลือก  เป็นการสร้างเมืองท่าให้ครบสมบูรณ์แบบ  สร้างความเจริญไปยังเมืองท่าทางชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นครับ  บริษัทฯประเทศไทยยังต้องลงทุนอีกมาก  คงไม่ใช่แค่กรุงเทพฯ  ไม่ใช่แค่แหลมฉบัง  ผมชี้ให้เห็นว่าถ้าลงทุนอย่างมีเป้าหมายแล้วเราได้อะไร ถ้าตามแผนนี้  เราได้ harbor city ที่มีความพร้อม ได้รถไฟความเร็วสูง ได้รถไฟฟ้าใต้ดิน   กรุงเทพฯมีสองสนามบินที่ได้มาตรฐานต่อเชื่อมกัน  ได้รถประจำทางใหม่พร้อมการปรับเส้นทางเดินรถ

ผู้ถือหุ้นของบริษัทฯนี้ถูกหักเงินเดือนทุกเดือนส่งให้รัฐฯตลอดระยะเวลาที่ทำงาน ตลอดชีวิตก็ว่าได้ รวมแล้วเป็นเงินจำนวนมหาศาล   ผู้ถือหุ้นต้องควบคุมไม่ปล่อยให้รัฐบาลนำเงินไปลงทุนอย่างเปะปะ   ไร้ทิศทาง  บางครั้งเพียงเพียงเพื่อประโยชน์ของพรรคพวกและบริวาร

แนวทางการลงทุนอย่างมีเป้าหมายเพื่อนำรายได้กลับมาให้ผู้ถือหุ้น  เป็นแนวทางเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เกิดความเป็นธรรมในสังคมนี้ได้  ผู้ถือหุ้นที่ต้องผ่อนส่งเงินภาษีจากหยาดเหงือของตนเองตลอดชีวิต  จะได้ผ่อนด้วยความเต็มใจเพราะรู้ว่าเงินที่เสียสละให้   มีการนำไปใช้จ่ายและได้กลับมาเป็นประโยชน์ให้กับตนเองและครอบครัว  ทั้งทางตรงและทางอ้อม

สัปดาห์หน้าจะคุยเรื่องสุดท้ายคือการแบ่งผลกำไรของบริษัทฯประเทศไทยให้กับผู้ถือหุ้นอย่างเป็นธรรม ( การจัดสรรงบประมาณ) และ ทางออกเพื่อลดช่องว่างระหว่างคนมีมาก และคนมีน้อย

ผมเชื่อในแนวทางที่ว่าประเทศไทยไม่ใช่บริษัทที่ค้าขายเก่งไปทุกเรื่อง   และได้นำเสนอว่า core business ของบริษัทนี้คือธุรกิจการท่องเที่ยวและการเกษตร การที่จะให้ core business ขยายตัวได้อย่างต่อเนื่องและยั่งยืนอยู่ที่ความฉลาดในการลงทุน

บริษัทนี้ยังไม่ร่ำรวย  บริษัทประเทศไทยอยู่ระหว่างการขยายกิจการเพื่อทำความมั่งคั่งให้กับผู้ถือหุ้น บริษัทยังต้องใช้เงินจำนวนมากดูแลความเป็นอยู่ของผู้ถือหุ้น จึงมีเงินเหลือไม่มากนักที่จะนำมาใช้ในการลงทุน  การลงทุนแบบเปะปะจึงไม่ควรทำ  ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้น

ดูเรื่องการท่องเที่ยวเป็นตัวอย่าง นักท่องเที่ยวเป็นกลุ่มลูกค้าที่มีความต้องการที่หลากหลาย เปลี่ยนไปตามยุคสมัย ตามสมัย  บริษัทประเทศไทยจึงต้องฉลาดพอที่จะพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาด

คงจำกันได้ว่าเมื่อ  ๒๐ ปีก่อน  นักท่องเที่ยวนิยมช๊อปปิ้ง   เมืองท่าเช่นฮ่องกง สิงคโปร์ รับประโยชน์ไปเต็มๆ  เพราะไม่มีกำแพงภาษี   วันนี้โลกเปลี่ยนไป  กำแพงภาษีของประเทศต่างๆเตี้ยลง  ทางเลือกที่จะช๊อปปิ้งของนักท่องเที่ยวมีมากขึ้น  ไม่อยากออกนอกบ้าน ช๊อปปิ้งออนไลนส์ก็ยังทำได้

ถ้ารัฐบาลผลักดันให้เมืองไทยเป็นศูนย์กลางของการช๊อปปิ้งก็ถือได้ว่ารัฐบาลไม่ค่อยจะเอาไหน  ไม่เข้าใจตลาด   เพราะคิดช้าไปเกือบ ๒๐ ปี

สำหรับผมแล้ว ไม่เคยกลัวว่าจะไม่มีนักท่องเที่ยวเข้าไทย  แต่ผมห่วงสมบัติของชาติที่ว่าจะบอบช้ำ  ต้องรองรับนักท่องเที่ยวที่มามากเกินพอดี  เกิน carrying capacity   และทำให้แหล่งท่องเที่ยวเสียหายไปถึงจุดที่เยียวยาไม่ไหว  สายเกินแก้

ผมอยากเน้นการลงทุนเพื่อดูแลสภาพความเป็นเลิศของแหล่งท่องเที่ยวมากกว่า   ผมอยากเห็นงบประมาณลงไปที่การดูแลหาดทราย  ปะการัง  อุทธยาน ฯลฯ มากกว่างบโฆษณาจูงใจนักท่องเที่ยว   ที่หงุดหงิดมากหน่อยคือคำโฆษณาว่าเมืองไทยถูก  น่าเที่ยว (value for the money)  ถ้าบ้านเราขายแต่ของถูก  ถามหน่อยว่าพวกเราในฐานะผู้ถือหุ้นบริษัทนี้ี้ได้อะไรจากการที่ให้มีนักท่องเที่ยว มาเที่ยว (ทำลาย)​ หาดทรายสวยๆของพวกเรา เพราะมาเที่ยวกันมากเกินพอดี ( ที่นี่ราคาถูก)    ผู้ที่ได้ประโยชน์ก็เห็นมีแต่บริษัททัวร์ โรงแรม สายการบิน บวกแรงงานท้องถิ่นเล็กน้อย  เท่านั้น

การลงทุนของภาครัฐอย่างมีเป้าหมายจึงเป็นเรื่องสำคัญ  เริ่มได้จาก  สนามบิน สถานีขนส่ง สถานีรถไฟ ต้องทันสมัย ห้องน้ำห้องท่าดีเยี่ยม   ออกแบบให้สอดคล้องกับวัฒนธรรมท้องถิ่น  เส้นทางคมนาคมไปสู่แหล่งท่องเที่ยว  สาธรณูปโภคที่พร้อมสรรพ  น้ำ  ไฟ ( ไฟฟ้าแรงสูงลงใต้ดินในจุดสำคัญๆเพื่อความสวยงาม สบายตา)  ความสะอาด  การกำจัดขยะอย่างมีมาตรฐาน   รวมถึงระบบอินเตอร์เน็ทความเร็วสูง  เหล่านี้เป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวแสวงหา

การลงทุนเพื่อความปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยว   มีตำรวจท่องเที่ยวที่พึ่งได้  ลงเล่นน้ำทะเล  มองไปทางไหนก็เห็น beach guards คอยเฝ้าระวังให้ความช่วยเหลือ  ในทะเลมีเรือกู้ชีพวิ่งผ่านเป็นครั้งคราว แม้กระทั่งเฮลิคอปเตอร์ก็ควรมี   เหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญ ใช้เงินมากแต่คุ้ม   เราต้องการให้บริษัทประเทศไทยเป็นหนึ่งเรื่องการท่องเที่ยวครับ

ถ้าถามว่าทำได้ไหม? ตอบว่ามาถึงวันนี้ ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาหรือปีนหน้าผาสูงชัน  เพราะเวลาที่กระทรวงกำหนดนโยบาย  กำหนดงบประมาณการลงทุน  ดูเหมือนว่าเขาจะชอบเพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยวเท่านั้น   นั่งดูกันแต่สถิติ   จำนวนนักท่องเที่ยวมามากไหม  เพิ่มขึ้นเท่าไหร่จากปีก่อน กังวลแต่ว่าตัวเลขจะลดลง ยุทธศาสตร์จึงมีแต่การวางแผนโฆษณา  จัดกิจกรรม  road show ต่างประเทศ ชักชวนให้มาเที่ยว  โฆษณาว่ามีของฟรี (ไม่เก็บค่าวีซ่า)  ของถูก  และมีแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆเพิ่มขึ้น  (เพราะของเดิมพังพินาศไปหมดแล้ว)  น่าเบื่อมากครับ

อีกมุมมองในด้านการตลาดที่ควรเริ่มคิด  ธุรกิจท่องเที่ยวไม่ควรไปเดี่ยว เพราะนักท่องเที่ยวมีน้อยรายที่จะไปเพียงจุดเดียว  เราจึงควรจับคู่กับประเทศเพื่อนบ้าน  ผมเชื่อว่าในอนาคต  อินเดียและพม่าจะมาแรง และจะแรงกว่าบ้านเรา เราก็ต้องรู้จักพ่วงไปกับเขา ( piggy ride )   การพัฒนาเส้นทางการบินเฉพาะทางเพื่อเชื่อมพม่ากับกาญจนบุรี  เชื่อมอินเดียตอนเหนือกับเชียงใหม่  หรือ น่านกับหลวงพระบาง  อย่างนี้ควรทำ

ในภาพกว้างรัฐบาลกำลังวางแผนนโยบายเพื่อพัฒนาพื้นที่พิเศษ  ต้องทำเป็นกฎหมายครับ อาจเปรียบพื้นที่ที่ว่านี้เป็น business unit ก็ย่อมได้   ความหมายเป็นอย่างนี้

สมมุติว่าพื้นที่ที่ว่ามีธุรกิจหลักคือการท่องเที่ยว  เราจะเริ่มกันที่การศึกษาเลยครับ กระทรวงศึกษาเน้นหลักสูตรเฉพาะสำหรับ business unit เหล่านี้  เริ่มจากภาษาต่างประเทศ วิชาโรงแรม สิ่งแวดล้อม  สอนลูกหลานกันตั้งแต่เล็กๆ ปลูกฝังให้รักหวงแหนธรรมชาติของบ้านตน สอนอาชีพเฉพาะเพื่อไม่ต้องไปทำงานไกลบ้าน นักลงทุนไม่ต้องใช้แรงงานจากส่วนกลาง  เพราะแรงงานท้องถิ่นได้รับการฝึกปรือมาอย่างดี

ท้องถิ่นคิดจะพัฒนาด้านการท่องเที่ยวก็ต้องหารือหน่วยงานกลาง  ต้องห้ามไม่ให้ลงทุนกันอย่างเปะปะ  สิ่งก่อสร้างต้องมีแบบที่สวยงาม  เป็นไปตามวัฒนธรรมท้องถิ่น  การลงทุนจากส่วนกลางตัองสอดคล้อง  ไฟฟ้าแรงสูงลงใต้ดิน  การกำจัดขยะเป็นไปตามมาตรฐาน สิ่งแวดล้อมมีการดูแลเป็นพิเศษ  เหล่านี้เป็นต้น

กฎหมายที่ว่านี้ไม่ใช่เฉพาะการท่องเที่ยว    การค้าขายชายแดนก็เป็น business unit เช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อบริษัทประเทศไทยจะกลายเป็นบริษัทหนึ่งในเครือของบริษัทใหญ่ที่เรียกว่าอาเซียนในอีก 5 ปีหน้านี้  พื้นที่ชายแดนกลายเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์การค้าขายระหว่างประเทศเพื่อนบ้านครับ

ภาคเกษตรเป็น core business ที่ไม่แพ้ด้านการท่องเที่ยว  ถ้าเราต้องการจะเป็น kitchen of the world  หรือครัวโลก  ความจำเป็นที่ต้องรู้ความต้องการของลูกค้า  รวมถึงความสามารถในการค้าขายของบริษัทฯคู่แข่ง ย่อมเป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน

ผู้บริโภคในอนาคตมีฐานะทางเศรษฐกิจที่ดีกว่าในอดีต บริษัทประเทศไทยต้องพุ่งเป้าไปที่ผู้มีกำลังซื้อ  ลูกค้าของเราต้องการของดี  ของมีคุณภาพ ราคาอาจสูงก็ไม่กังวลมากขอให้ดีจริง คนเหล่านี้เสาะแสวงหาสินค้าที่ดี ที่ปลอดสารพิษและคุณภาพเยี่ยม  สุขภาพเป็นสิ่งที่ลูกค้าของเรากังวลมากที่สุด   ทั้งในปัจจุบันและในอนาคต

ปัญหาผลไม้ราคาตกต่ำจะไม่มีอย่างแน่นอนถ้ารัฐบาลลงทุนอย่างไม่อั้น  ให้ชาวสวนได้ทำสวนอย่างมีระบบและถูกหลักวิชาการ เพื่อให้ได้ผลไม้ที่มีคุณภาพได้มาตรฐาน  จันทบุรีทั้งจังหวัดเป็นสวนผลไม้ให้ชาวจีน  ( Fruit factory of China ) ได้ไม่ยากนัก นอกจากนั้นแล้วงานวิจัยค้นคว้าเพื่อให้ได้มีผลไม้ทีออกผลนอกฤดูกาลเป็นเรื่องที่ต้องพยายามทำให้ได้ผล

พลังงานจากน้ำมันดิบอาจมีเพียงพอในอนาคตแต่ราคาจะปรับตัวสูงอย่างต่อเนื่อง  ปัญหาโลกร้องเป็นอีกตัวแปรที่จะทำให้มีการนำผลผลิตของพืชไร่มาใช้เป็นพลังงาน มีความเชื่อว่าในอนาคตอันใกล้นี้อาหารจะขาดแคลนเพราะถูกพลังงานแย่งไปหมด   บริษัทประเทศไทยต้องวางแผนการการผลิตสินค้าการเกษตรอย่างเป็นระบบ   รวมทั้งเพิ่มความสามารถในการเพิ่มผลผลิต  จัดระเบียบการผลิต   ส่วนไหนเพื่อบริโภคในประเทศ  ส่วนไหนเพื่อพลังงาน  ส่วนไหนเพื่อการส่งออก

ขอยกตัวอย่างความยากของการแปลงนโยบายให้เกิดขึ้นได้จริง   นโยบายการลงทุนแหล่งน้ำเพื่อการเพาะปลูก  เพื่อเพิ่มผลผลิตควรทำในพื้นทีที่มีศักยภาพ ลงทุนแล้วเกิดผลได้จริง  แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องจัดทำงบประมาณ จะมีแรงกดดันให้เน้นในพื้นที่ที่เป็นความต้องการทางการเมืองมากกว่า  ถึงวันนี้เราจึงยังไม่เห็นพื้นที่ที่เรียกว่า super irrigation เกิดขึ้นซักที   เป็นครกอีกใบที่ต้องช่วยกันเข็นขึ้นเขาครับ

นอกเหนือจากการลงทุนที่เป็น core business แล้ว  การลงทุนในภาพรวมของประเทศอย่างมียุทธศาสตร์ในระยะปานกลางก็ต้องทำ  เพราะถ้าลงทุนโดยจัดลำดับความสำคัญให้ชัด  เราจะมองเห็นทิศทางการพัฒนาประเทศอย่างเป็นระบบได้มากขึ้น

ธุรกิจการส่งออกเป็นเรื่องที่จำเป็นสำหรับประเทศไทย  ได้พูดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนว่า  บริษัทประเทศไทยมีบริษัทลูก ๗๖ บริษัท   อาจค้าขายกันเอง  หรือร่วมมือกันค้าขายกับต่างชาติ  มีคำถามว่าจะให้น้ำหนักตรงไหนมากกว่ากัน

ท่านผู้อ่านได้ยินนักวิชาการ  นักวิจารณ์  ถกเถียงกันเสมอ  บ้างว่าเราต้องเน้นธุรกิจส่งออกให้มาก   บ้างก็ว่าเราควรเน้นการบริโภคภายในประเทศให้มากกว่า   เพราะเราจะได้ไม่ต้องพึ่งพาลูกค้าต่างประเทศมากเกินไป

ผมมองต่างมุม  ผมเน้นที่ core business ของบริษัทประเทศไทย  จะเพื่อการส่งออกหรือบริโภคเองผมว่าไม่ใช่เรื่องหลัก  เป็นเรื่องรอง  เราควรเน้นการลงทุนในส่วน core business ให้เป็นอันดับหนึ่งและต้องไม่เป็นรองใคร  ถ้าเราส่งออกข้าวได้เป็นอันดับหนึ่ง  เราก็ต้องรักษาอันดับนี้ไว้ให้ได้  ผลไม้น่าจะเป็นเป้าหมายที่จะขยับต่อ  พืชพลังงาน ( อ้อย  มัน ) เราเก็บไว้ใช้เอง  มีเหลือถึงจะส่งออก

( อุตสาหกรรมหนักอื่นๆ  รถยนตร์  ปิโตรเคมี สิ่งทอ สิ่งพิมพ์ จิวเวอรรี่ ฯลฯ ขอพักไว้คุยด้วยคราวหน้า)

ผมชอบเรื่องการพึ่งตนเอง  แต่ถ้าเราหวังจะให้เศรษฐกิจขยายตัว  เพื่อผู้ถือหุ้นได้มีงานทำ  มีรายได้ดี โดยอาศัยการบริโภคภายในประเทศอย่างเต็มที่  วันนี้ยังทำไม่ได้ครับ ตราบใดที่ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในบริษัทลูกๆ (เกือบทุกจังหวัด นอกจากกทม.) ไม่มีเงินในกระเป๋ามากพอ

ถามว่ามนุษย์เงินเดือนบ้านเรามีรายได้ปรับเพิ่มมากน้อยเพียงใดเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้ว   น้อยมากครับ  เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้วไม่ได้เลย   เงินเดือนข้าราชการก็ดูไม่จืด  ไม่รู้ว่าผ่อนรถผ่อนบ้านกันได้อย่างไร  คุณครูของพวกเราก็เช่นกัน    มีหนี้มากแบบมองไม่เห็นอนาคต  จะเอาเวลาและกำลังใจทำงานสอนลูกสอนหลานของเราได้อย่างไร

ทางออกน่าจะพอมีครับ   แต่เราต้องมีความพร้อมที่จะเข็นครกขึ้นภูเขาที่ละหลายใบทีเดียว

ขอผลัดไว้คุยต่อสัปดาห์หน้าครับ

สัปดาห์ที่แล้วพูดถึงยุทธศาสตร์ทางออก ( Exit Strategy ) ผมเสนอหลักคิดไว้ว่าอย่าออกเร็วไป ( ปรับลดการลงทุนที่เตรียมไว้กระตุ้นเศรษฐกิจ ) เดี๋ยวซวยเพราะวิกฤติอาจกลับมาอีก หรืออย่าออกช้าเกินไป ( กู้เงินเพื่อกระตุ้นในขณะที่ไม่จำเป็น ) จะทำให้เป็นหนี้ล้นตัวตามด้วยปัญหาเงินเฟ้อ

ระยะเวลา (timing) ที่จะเริ่มนโยบายทางออก (Exit Strategy) จึงเป็นการวัดความสามารถของรัฐบาลอย่างแท้จริง

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ตัวเลขเศรษฐกิจยังไม่เปลี่ยนแปลง สหรัฐฯประเทศเจ้าปัญหาได้ขยับอัตราดอกเบี้ยขึ้นอย่างไม่มีใครคาดหมาย ส่งสัญญาณให้ชาวโลกรู้ว่าฉันกำลังเดินไปถูกทิศทางแล้ว ประเทศเรายังมีปัญหาการเมืองที่บั่นทอนการดำเนินชีวิตปกติของคนไทยเป็นส่วนใหญ่ แต่ทุกอย่างต้องมีวันสุดท้าย ซึ่งใกล้เข้ามาทุกที ผลออกมาอย่างไร แบบไหน ทุกคนควรทำใจ รับให้ได้ในทุกกรณี

วันนี้จะคุยเรื่องของทิศทางการพัฒนาประเทศ เราจะเดินหน้าต่ออย่างไรดี เพราะไม่ว่าการเมืองจะไปในทางไหนก็แล้วแต่ ประเทศไทยยังคงอยู่และต้องเดินหน้าต่อ จริงไหมครับ

๑๐ ปีที่ผ่านมาโลกเปลี่ยนไปมาก มาจากการที่โลกแคบลงหรือที่ คุณ Friedman นักเขียนชื่อดังเรียกว่าโลกแบน ( The World is flat ….Thomas Friedman ) การดำรงชีวิตของมนุษย์โลก การพัฒนาของประเทศเปลี่ยนไป ประเทศจีนกลายเป็นโรงงานผู้ผลิตของโลก (​ Factory of the world ) ประเทศอินเดียกลายเป็นสำนักงานของโลก ( Back office of the world ) ส่วนหนึ่งคนจีนและคนอินเดียรวมกัน (กว่า ๒,๕๐๐ ล้านคน) มั่งคั่งขึ้น ระบบอินเตอร์เน็ท บรอดแบนด์ การเชื่อมต่อ Connectivity เปลี่ยนวิถีชีวิตของมนุษย์บนโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง

แล้วคนไทยจะยืนอยู่ได้อย่างไร ในโลกที่กำลังหมุนไปด้วยความเร็วสูงเกือบถึง ๑๐๐ เม็กอยู่แล้ว

เป้าหมายสูงสุดที่ไม่น่าจะมีคนโต้แย้งคือ ต้องพัฒนาประเทศให้คนไทยได้มีความสุขอย่างทัดเทียมกัน คงไม่ต้องพูดถึงว่าแบบไหน อย่างไร ที่เรียกว่าความสุข เดี๋ยวเถียงกันไม่จบ

เคยได้เขียนบทความไว้เมื่อวันที่ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๑ ใช้หัวข้อว่า  “ บริษัทประเทศไทย ” เขียนไว้ตอนที่นั่งดูการทำงานของรัฐบาลคุณสมัคร   วันนี้จะเปรียบเทียบบริษัทประเทศไทยในอีกมุมมองหนึ่ง   อาจถือว่าเป็นมุมมองของคนเป็นรัฐบาลก็ได้

บริษัทประเทศไทยนี้มีผู้ถือหุ้นกว่า ๖๓ ล้านคน และมีผู้ที่อยู่ในสถานะเป็นกำลังสำคัญให้กับบริษัทนี้ได้ ๔๐ ล้านเศษ คำถามคือต้องทำอย่างไรเพื่อให้บริษัทประเทศไทยเติบโต มีรายได้เข้าบริษัทเพียงพอ เพื่อสามารถนำรายได้มาแบ่งปันให้ผู้ถือหุ้น ๖๓ กว่าล้านคนได้รับประโยชน์ อยู่ได้อย่างดีและมีสุข ทัดเทียมกัน

ผมมีข้อเสนอครับ

จะเริ่มที่ยุทธศาสตร์การหารายได้ของบริษัทประเทศไทยก่อน ต่อไปคงจะได้พูดถึงการนำรายได้มาแบ่งปันให้ผู้ถือหุ้นในรูปแบบไหน อย่างไร เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมและทัดเทียมกัน

บริษัทประเทศไทยไม่ใช่บริษัทเล็กๆนะครับ เรียกเป็นบริษัทแม่ก็แล้วกัน บริษัทแม่นี้ย่อยออกเป็น ๗๖ บริษัทลูก (​จังหวัด) ครับ รายได้ของบริษัทแม่เกิดจากรายได้ของบริษัทลูกๆเหล่านี้รวมกัน

รายได้ที่ว่านี้แบ่งออกได้เป็นสองส่วน ส่วนแรกคือ ๗๖ บริษัทลูกหารายได้จากการค้าขายระหว่างลูกๆกันเอง รายได้ส่วนที่สองคือบริษัทแม่ค้าขายกับบริษัทต่างประเทศทั่วโลก

ส่วนแรกที่พูดถึงคือการพึ่งพาการบริโภคภายในประเทศ และส่วนที่สองคือเรื่องรายได้จากการส่งออกถึงวันนี้ผู้รู้ทั้งหลายยังเถียงกันไม่จบว่าจะเน้นส่วนไหนมากกว่ากัน ผมมีจุดยืนในเรื่องนี้ชัดเจนแต่ขอพักไว้ ยังขอไม่พูดถึงตอนนี้

ท่านผู้อ่านทีพอรู้เรื่องธุรกิจมองออกทันทีว่า บริษัทประเทศไทยต้องมีนโยบายการตลาดที่ดีถึงจะสามารถหารายได้เข้าประเทศได้อย่างสม่ำเสมอ และยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง ในยุคของโลกแบน โลกของความเร็วสูง การหาตลาด หาผู้ซื้อ คงต้องดูว่าคนเหล่านี้ ประเทศคู่ค้าทั้งหลาย เขาอยู่กันอย่างไรในโลก ๑๐๐ เม็ก

โลกแบนทำให้ประสิทธิภาพในการทำมาหากินดีขึ้น ประหยัดเวลาและถูกลง เช่น ทำงานที่ไหนก็ได้ถ้ามี broadband ซื้อของ ขายของไม่ต้องมีหน้าร้าน ผ่านระบบออนไลนส์ได้หมด ถ้าท่านเกาะโลกของดิจิตอลได้เหนียวแน่น ท่านสามารถที่จะมีเวลาเหลือจากการทำงาน ได้ใช้เวลาเพื่ออยู่ในโลกส่วนตัวของท่านได้มากขึ้น

การตลาดของผมคือการเล็งเป้าไปที่ประเทศที่มั่งคั่ง อนาคตสดใส คนในประเทศเหล่านี้ ในยุคนี้ มีเวลามากขึ้นครับ คนพอมีเงิน มีเวลา ทำอะไรครับ ท่องเที่ยวครับ ตลาดท่องเที่ยวของโลกใบนี้จึงมีแต่จะโตวันโตคืน สังเกตไหมครับว่า ทุกประเทศทุ่มเทในเรื่องการท่องเที่ยวและแข่งขันกันมากแค่ไหน

ปัญหาโลกร้อน ปัญหาภัยพิบัติจากโลกร้อน ปัญหาสิ่งแวดล้อม ปัญหาความต้องการพลังงานในการขยายการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนและอินเดีย ปัญหาจากการที่คนจีนหลายร้อยล้านคนเริ่มบริโภคเนื้อสัตว์ ผลไม้มากขึ้น ทั้งหมดกระทบกับผลผลิตทางการเกษตรทั้งสิ้น

ราคาน้ำมันดิบแพง ทดแทนได้ด้วยพืชพลังงาน ทำให้สินค้าเกษตรมีความต้องการมากขึ้น

ความต้องการบริโภคเนื้อสัตว์ที่เพิ่มขึ้น ตามด้วยความต้องการใช้อาหารสัตว์ไล่ไปจนถึงพืชไร่ที่นำมาใช้ผลิตอาหารสัตว์ เห็นอนาคตของการเกษตรหรือยังครับ

ชัดเจนครับ การท่องเที่ยวและการเกษตร คือธุรกิจที่มีอนาคตที่สดใส

ประเทศไทยถือว่าอยู่ในสถานะที่ดีที่สุดเพราะทั้งสองธุรกิจที่กล่าวถึง ประเทศไทยไม่เป็นที่สองรองจากใครครับ

แนวความคิดที่ต้องตกผลึกให้ได้อย่างจริงจังเสียทีคือ ต้องยอมรับก่อนว่าคนเราไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่าง เป็นบริษัทเล็กแต่มีศักยภาพสูง  อาจจะมีสินค้าในตลาดน้อยประเภท  แต่คุณภาพดีเยี่ยม ย่อมดีกว่าเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่ทำได้ทุกอย่าง แต่ทำไม่ได้ดีซักเรื่องเดียว

ผมกำลังพูดถึง core business ของบริษัทประเทศไทยครับ

ฟันธงได้เลยว่า core business ของบริษัทนี้คือ ธุรกิจท่องเที่ยว และ ธุรกิจด้านการเกษตร นอกนั้นถือเป็นของแถม

และข้อดีของทั้งสองธุรกิจคือ บริษัทลูก ๗๖ จังหวัดส่วนใหญ่เก่งไม่ว่าท่องเที่ยวหรือการเกษตร หรือทั้งสองอย่างเลยที่เดียว บริษัทลูกบางแห่งเช่นเชียงใหม่ ภูเก็ต เป็นสุดยอดของการท่องเที่ยว หรือ จันทบุรีในเรื่องของผลไม้ ( จันทบุรี…Fruit factory of China! )

ถ้าตกลงได้อย่างนี้ก็สามารถเดินต่อได้ในเรื่องของยุทธศาสตร์

ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวต้องชัดเจน นโยบายหลักต้องไม่ใช่ใช้งบประมาณทุ่มเงินโฆษณาให้นักท่องเที่ยวเข้ามา โดยไม่มีเงินเหลือที่จะทำนุบำรุงแหล่งท่องเที่ยวไม่ให้เสื่อมโทรม และต้องเข้าใจ trend ของการท่องเที่ยวว่าอนาคตไปในทิศทางไหน ระบบอินเตอร์เน็ทเข้าถึงได้หมดจากจองตั๋วเครื่องบิน ห้องพัก สถานที่เที่ยว สอบถามเพื่อนนักท่องเที่ยวในโลกของอินเตอร์เน็ทได้หมดว่า ที่ไหนดีไม่ดีอย่างไร ปากต่อปากกลายเป็นหัวใจสำคัญในการสื่อสารของนักท่องเที่ยวไม่ต้องรอให้เพื่อนเดินทางกลับมาเล่าให้ฟังกันอีกแล้วครับ

ปัญหาของเราคือความคิดที่ล้าหลังเช่นใช้เงินมากมายปีละกว่า ๕,๐๐๐ ล้านบาทเพื่อเปิดสำนักงานการท่องเที่ยวในต่างประเทศทั่วโลก หรือใช้เงินเพื่อจัดกิจกรรม บางครั้งจ้างที่ปรึกษาราคาแพงๆโดยอ้างสารพัดเหตุผล ท้ายที่สุดกลายเป็นเรื่องของผลประโยชน์  ทำความอับอายขายหน้าไปทั่วโลก  เช่นคดีทุจริตข้ามชาติของอดีตผู้บริหารการท่องเที่ยว น่าเศร้าจริงๆครับ

การเกษตรเป็นจุดสุดแข็งของประเทศ ที่ผ่านมาบริหารแบบที่เรียกว่า lip service ปากหวานแต่เกษตรกรจนลงทุกวัน ผู้ถือหุ้นที่เป็นเกษตรกรมี ๑๐ ล้านครัวเรือน บวกลบ ไม่เคยมีใครเหลียวแล ต้องขอคุยว่ารัฐบาลนี้ทำโครงการประกันรายได้ให้ ๔ ล้านครัวเรือนเป็นครั้งแรก ช่วยได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ถือว่าเป็นการแบ่งรายได้ของรัฐไปให้เกษตรกรอย่างเป็นธรรม (ขอเก็บไว้ขยายความเมื่อคุยถึงการแบ่งปันรายได้ให้ผู้ถือหุ้น)

นำ้มันแพง พลังงานทดแทนกลายเป็นสิ่งที่ต้องทำ การเพิ่มผลผลิตพืชไร่เพื่อใช้เป็นพืชพลังงานต้องเดินหน้าอย่างจริงจังเสียทีไม่ว่าจะเป็น อ้อย มันสำปะหลัง น้ำมันปาล์ม ฯลฯ

บริษัทประเทศไทยจะเดินหน้า core business ทั้งสองตัวคือการท่องเที่ยว และ การเกษตร บริษัทนี้ก็ต้องลงทุนครับ ถ้าการเกษตรก็ต้องเป็นเรื่องของการลงทุนในแหล่งน้ำ การวิจัย ลงทุนด้านการท่องเที่ยวอาจครอบคลุมหลายส่วน การศึกษา วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจสร้างสรรค์ คมนาคม

สำหรับธุรกิจอื่นๆของบริษัทนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอนาคต แต่รัฐบาลต้องจัดลำดับความสำคัญให้ดี วันนี้เรามีสินค้าสองตัวที่ดีแน่ สินค้าตัวที่สาม ตัวที่สี่คืออะไร ตลาดมั่นคงแค่ไหน บริษัทประเทศไทยต้องระมัดระวัง เพราะไม่ว่าจะเป็นสินค้าตัวไหน เราต้องนำรายได้มาลงทุน เงินรายได้มีไม่มาก  ส่วนหนึ่งก็ต้องช่วยผู้ถือหุ้นที่ด้อยโอกาศ  การลงทุนจึงต้องให้สอดคล้องกับ core business ของตน ถึงจะได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ

ถ้าใครถามผมว่า Exit Strategy ขั้นต่อไปคืออะไร นี่ละครับคำตอบ ลงทุนหนักให้เต็มที่ใน core business ของบริษัทประเทศไทย

สัปดาห์หน้าคุยต่อถึงสินค้าตัวที่สาม  ตัวที่สี่ และการลงทุนอย่างมียุทธศาสตร์ครับ

ผมกำลังคุยเรื่องของวิกฤติเศรษฐกิจโลก  วิกฤติเศรษฐกิจของประเทศ

เขียนเรื่องนี้ระหว่างช่วงวันแห่งความรัก     คนที่หลวมตัวหลุดเข้ามาในวงจรแห่งความรัก  อาจใช้หลักคิดเดียวกันเพื่อเป็นยุทธศาสตร์ในการหาทางออกโดยไม่เจ็บตัวมากเกินไปนัก   ก็ไม่ว่ากัน  ไม่สงวนลิขสิทธิ์ครับ

ปีที่แล้วเศรษฐกิจของประเทศมหาเศรษฐีทั้งหลายล่มสลายกันถ้วนหน้า  ส่งผลกระทบไปทั่วโลก   ช่วงนั้นทุกประเทศทุกรัฐบาลกุมขมับ  ต้องเร่งหาวิธีแก้ปัญหา     แต่ละประเทศประสบปัญหาที่แตกต่างกัน   ยุทธ์ศาสตร์การแก้ปัญหาจึงแตกต่างกันไป  แต่ถ้าดูในทางลึกแล้วจะเห็นว่าการแก้ปัญหาของแต่ละประเทศคล้ายกันมาก  หลายประเทศเกือบจะเหมือนกันทีเดียว

ประเทศที่เป็นตัวการคือสหรัฐฯอาการหนักกว่าเพื่อน   เพราะวิกฤติเริ่มจากการล่มสลายของสถาบันการเงิน   วิกฤติจากตลาดทุน (Wall Street) ลามไปสู่ภาคธุรกิจที่แท้จริง (Real Economy – Main Street) ทำให้เศรษฐีจนลง  เงินในกระเป๋าน้อยลง   กำลังซื้อหดหาย

กระทบไปทั่วโลก  พ่อค้า นักธุรกิจ  เกือบทุกสาขา  ไม่ว่าจะเป็นการท่องเที่ยว  การส่งออก  อุตสาหกรรมยานยนตร์  อาการหนักกันไปหมด ค้าขายไม่ได้  เกิดการว่างงาน คนเคยมีงานทำ  ถูกออกจากงาน  ที่ยังมีงานอยู่  ก็ได้แต่กังวลว่าเมื่อไหร่จะถูกให้ออก   ทำให้รายได้ประชาชนหดหาย  เงินในกระเป๋าลดน้อยลง  มีเงินก็ไม่กล้าใช้จ่าย   กำลังซื้อหดหาย  กลายเป็นวงจรอุบาททันที

ประเทศแถบเอเชียโชคดี  ปัญหาหรือวิกฤติทางการเงินยังไม่เกิด    น่าจะเป็นเพราะมีประสบการณ์จากโรคต้มยำกุ้ง  ฝีมือคนไทยที่ฝากไว้ให้กับชาวโลกเมื่อ ๑๐ ปีที่แล้ว   เที่ยวนี้เลยโดนหางเลขเฉพาะผลกระทบที่เกิดจากกำลังซื้อที่หดหายไปเท่านั้น

พวกเราที่เป็นคนหาเช้ากินค่ำ   ไม่ใช่นักวิชาการ  ไม่ใช่นักเศรษฐศาสตร์  เริ่มได้รู้จักคำว่า  มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ ที่เรียกว่า Stimulus Package   เวลาผ่านไปหนึ่งปี   มีศัพท์ใหม่ให้ได้รู้จักเพิ่มขึ้น เป็นภาษาฝรั่งเรียกว่า Exit Strategy

ย้อนกลับไปเมื่อต้นปีที่ผ่านมา  รัฐบาลวางมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจไม่ได้ต่างจากมาตรการของประเทศอื่นมากนัก  ใช้แนวทางเดียวกันคือให้ภาครัฐฯนำเงินมาใช้จ่ายแทนที่ภาคเอกชนเป็นการชั่วคราว  ตอนนั้นผมรับผิดชอบงานด้านเศรษฐกิจ   แบ่งมาตรการการกระตุ้นเป็นสองจังหวะ       ผมตั้งชื่อใช้คำย่อว่า SP และเรียกง่ายๆว่า SP1 และ SP2 (ไม่ใช่  Service Pack ของ Window นะครับ)

SP1 เป็นการนำเงินจากรัฐเข้าสู่ระบบโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และให้รั่วไหลที่น้อยที่สุด  ส่วน SP2 ใช้เงินสำหรับโครงการระยะปานกลางและถาวรเพื่อสร้างงานและเพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันให้กับประเทศ  ภาษาง่ายๆคือให้คนไทยเก่งขึ้น   เรียนเก่งขึ้น (การศึกษา)  ฉลาดคิดฉลาดทำ (เศรษฐกิจสร้างสรรค์)  เป็นนักประดิษฐ์ (งานวิจัย) ลดต้นทุนขนส่ง (ลอจิสติค) เกษตรกรเข้มแข็ง ( ประกันรายได้) ฯลฯ

SP1 ใช้เงินไปประมาณ 100,000 ล้านบาท  SP2 เตรียมที่จะใช้ปีละ 400,000 ล้านบาท 3 ปีติดต่อกัน

เงินจากSP1 ทยอยออกประมาณต้นเดือนมีนาคม (40,000 ล้านบาท  จากมาตรการ 2,000 บาท มาตรการเรียนฟรี และโครงการต้นกล้า)  ช่วงแรกของไตรมาสที่ ๓ ของปี ประมาณเดือนกรกฎาคม ๒๕๕๒  ตัวเลขการว่างงานเริ่มดูดีขึ้นมาก จากที่สุดเลวร้ายคือเกือบ 800,000 คนในเดือนมกราคม

SP2 เริ่มมีการใช้เงินประมาณ 30,000 ล้านบาทจากโครงการประกันรายได้  การจับจ่ายใช้สอยเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากตัวเลขรายได้ทางภาษี    กระทรวงการคลังคาดว่าจะต้องใช้เงินเพื่อปิดหีบงบประมาณ 200,000ล้านบาท  กลายเป็นจะใช้เพียง 50,000 ล้านบาทเท่านั้น

ตัวเลขทางเศรษฐกิจตลอดทั้งปีจึงติดลบเพียง 2.7 จากที่หลายสำนักรวมถึงนักวิจารณ์ นักวิเคราะห์ เคยบอกว่าอาจจะถอยไปติดลบถึง 4 ถึง 5

ปีหน้ารัฐบาลคาดว่าจะสามารถทำให้เศรษฐกิจขยายตัวได้อย่างแน่นอน  กำลังดูว่าน่าจะทำให้ยืนอยู่ได้ในแดนบวกที่ 4-5

แปลว่าทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้วหรือไม่   ถ้าจริง  จึงมีคำถามต่อว่ามาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ SP1  SP2 จะเดินหน้าต่อหรือเปล่า  (SP 1 คงไม่ต้องพูดถึงเพราะผ่านไปแล้ว  ที่เหลือและเพิ่งจะเริ่มคือ SP 2)

ที่ต้องถามกันเพราะความกลัว   เนื่องจากมาตรการที่ว่านี้ต้องใช้เงินมาก  และที่สำคัญคือเงินที่ต้องนำไปใช้ก็ไม่มี ต้องกู้มาทั้งสิ้น   กู้มามากๆ   อนาคตจะเอาปัญญาหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้    ลูกหลานไม่เดือดร้อนกันไปหมดหรือ

เป็นคำถามที่ประชาชนของทุกประเทศเขาถามผู้นำประเทศเหมือนกันหมดครับ  เราจึงเริ่มเห็นบางประเทศวางแผนยุทธ์ศาสตร์ทางออก (Exit Strategy) กันแล้วครับ

บางประเทศไม่ได้แค่วางแผน  แต่เริ่มลุยเลยก็มี

ประเทศออสเตรเลียเริ่มปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยต้นเดือนตุลาคมครับ  ส่วนประเทศอินเดียเริ่มเข้มงวดมาตรการทางการเงินมากขึ้นในเวลาใกล้เคียงกัน  แต่ยังไม่ปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ย

ประเทศจีนเข้มงวดการปล่อยกู้ของสถาบันการเงินมากขึ้นเมื่อต้นปีนี้เอง  จีนมีท่าทีว่าจะยอมให้ค่าเงินหยวนของจีนที่ผูกติดกับดอลล่าห์สหรัฐมีความยืดหยุ่นมากขึ้นภายในอนาคตอันใกล้นี้  แปลความหมายว่าจะยอมให้ค่าเงินปรับแข็งขึ้น (เดิมจีนใช้นโยบายเงินอ่อนเพื่อช่วยการส่งออกในช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี )

แล้วประเทศไทยมียุทธ์ศาสตร์ทางออกอย่างไร

ทำอย่างนี้ครับ

โครงการของ SP2 ควรคงไว้ตามเดิม  แต่ปรับปรุงแหล่งที่มาของเงินใหม่  เพื่อเข้มงวดการใช้เงินกู้ไม่ให้กู้เกินกว่าที่จำเป็น  ย้ายโครงการส่วนที่เดิมจะเป็นการใช้เงินนอกงบประมาณและเหมาะสมที่จะใช้เงินในงบประมาณได้มาเป็นการใช้เงินในงบประมาณทั้งหมด    ตัวเลขน่าจะอยู่ที่ปีละ 100,000 กว่าล้านบาท

ส่วนที่เหลือที่เป็นโครงการของรัฐวิสาหกิจ โครงการด้านลอจิสติค ต้องเดินหน้าทำต่อ   ไม่ว่าจะเป็นรถไฟรางคู่  รถไฟความเร็วสูงกรุงเทพฯ  – ระยอง  ถนนสีเลน  รถไฟฟ้าใต้ดิน ขยายสนามบินและ Airport Link เป็นต้นแต่ควรเชิญชวนเอกชนให้มาลงทุนได้

สำหรับนโยบายการเงินที่มีคนเริ่มวิจารณ์กันมากขึ้น   เรื่องของค่าของเงินบาทหรือเรื่องของอัตราดอกเบี้ย   ความเห็นส่วนตัว   ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของธนาคารแห่งประเทศไทยครับ   หน้าที่ใครหน้าที่มัน  โดยเฉพาะเรื่องค่าเงินบาท   ดูจะกังวลกันมาก  เพราะกลัวเรื่องของการส่งออกที่ต้องการให้ค่าเงินบาทอ่อน

ความจริงปัญหาบ้านเรามีมาก   โครงสร้างเศรษฐกิจของโลกก็เปลี่ยนไปพอสมควร อาจถึงเวลาที่เราต้องกลับมาพิจารณา  ทบทวนยุทธศาสตร์ทิศทางการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศกันใหม่เสียที

คำถามที่ต้องหาคำตอบให้ได้ชัดคือ  ประเทศไทยจะวางยุทธ์ศาสตร์การขับเคลื่อนประเทศอย่างไร

เพื่อเป้าหมายสูงสุดคือให้คนส่วนใหญ่ของประเทศได้มีความสุขโดยถ้วนหน้าและทัดเทียมกัน

ขอคุยต่อเรื่องนี้สัปดาห์หน้าครับ