คลิ้กเพื่ออ่าน รัฐบาลถังแตก ตอนที่ 1 / ตอนที่ 2

วันที่ :29 พฤษภาคม 2549

ก่อนจะถึงเนื้อหา ลองนึกภาพเงินในธนาคารของท่านตอนสิ้นปี       สมมุติกันว่า  ณ สิ้นปี 2544 ท่านมีเงินออมในธนาคารจำนวน 1,000,000 บาท ท่านได้ประมาณไว้ว่าปีหน้า คือปี 2545 ท่านน่าจะมีรายได้ทั้งปีประมาณ 1 ล้านบาท         และคำนวณแล้วว่าอาจจะใช้เงินตลอดปีประมาณ 1.2 ล้านมากกว่าที่หาได้ประมาณ   200, 000 บาท

คิดแล้วท่านมีทางแก้ปัญหา 2 ทางคือ 1.   กู้เงินจากเพื่อน     200 , 000 บาท จะได้พอกับรายจ่าย     หรือ 2.  นำเงินออมที่เก็บไว้มาใช้   200, 000 บาท ถ้าท่านเลือกวิธีที่ 1   เงินออม ณ สิ้นปี 2545 จะเหลือเท่าเดิมคือ 1,000,000 บาท แต่ท่านจะมีภาระเป็นหนี้  200,000 บาท        ถ้าท่านเลือกวิธีที่ 2 เงินออมของท่านก็จะเหลือเพียง 800, 000 บาท   แต่ไม่เป็นหนี้ใคร     วิธีนี้ดีสุด เพราะเป็นการประหยัดค่าดอกเบี้ย ทุกคนใช้วิธีนี้กันทั้งนั้น   ความจริงแล้ว  เงินออมของพวกเรามักเป็นของแท้  เหลือจากใช้จ่ายเท่าไหร่ก็จะฝากประจำเก็บไว้   เงินขาดมือถึงจะเบิกมาใช้ เงินคงคลังของรัฐบาลก็ไม่ต่างกันครับ เพียงแต่ว่า  เงินของรัฐมีปีงบประมาณเป็นหลักในการคิด   เงินคงคลังที่ถือว่าเป็นเงินออม อาจไม่ใช่เงินออมเสมอไป เพราะมีค่าใช้จ่ายค้างข้ามปี   เงินออมของท่านผู้อ่านคือเงินออมที่แท้จริง   ไม่มีเวลาเป็นตัวกำหนด  ไม่มีค่าใช้จ่ายข้ามปี  ตั้งค้างรอเบิก                ผมได้เรียนแล้วว่า ณ สิ้นปีงบประมาณ 2544     มีเงินคงคลัง 76 , 402 ล้านบาท  ไม่ใช่เป็นเงินออมทั้งหมด    เพราะมีค่าใช้จ่ายที่ยังไม่ได้จ่ายอีกเป็นจำนวนมากของปีก่อนๆ      ภาษาราชการเขาเรียก ค่าใช้จ่ายเหลื่อมปีครับ   รัฐบาลเมื่อใช้จ่ายเงินมากกว่าเงินภาษีที่เก็บได้    ไม่มีสิทธิเลือกวิธีใด    เงินขาดเท่าไหร่   จะต้องขอวงเงินกู้เท่านั้น      รัฐบาลอาจไม่กู้ทั้งหมดก็ได้    เพราะในระหว่างปีงบประมาณ รัฐบาลอาจมีรายได้สูงกว่าที่ประมาณการไว้     กู้ไป   เงินอาจจะเหลือ   จึงไม่จำเป็นที่จะต้องกู้ให้ครบทั้งจำนวน   เสียดอกเบี้ยฟรีไปทำไม                    ขณะเดียวกัน    รายจ่ายของรัฐบาลก็ไม่แน่นอน    เพราะบางครั้งทำตัวเลขตกหล่น หรือไม่คาดว่าจะมีรายจ่ายเพิ่มขึ้น ทำให้จำเป็นต้องใช้วิธีที่สองคือ   นำเงินคงคลังมาใช้ก่อน การบริหารเงินสดของรัฐบาลจึงยุ่งยาก ซับซ้อน     ทำได้ดีหรือไม่ขึ้นโดยตรงกับความสามารถในการบริหารราชการแผ่นดินของรัฐบาลครับ        3 ปีแรกของรัฐบาลคุณทักษิณ    ตั้งงบประมาณขาดดุล   และต้องกู้เงินทั้ง 3 ปี          ประเด็นที่ทำให้เกิดปัญหา   คือ ค่าใช้จ่ายที่เรียกว่า งบกลาง ครับ       งบกลางตั้งไว้สูงมากทุกๆปี   ทำให้รัฐบาลต้องตั้งวงเงินกู้เพื่อปิดหีบงบประมาณจำนวนมากทั้งสามปี งบกลางถูกวิจารณ์มากว่าเป็นการจัดงบประมาณที่ผิดวินัยทางการคลังอย่างร้ายแรง เพราะเป็นการขอใช้เงินโดยไม่มีโครงการหรือแผนงานรองรับ   มีแต่วงเงินเท่านั้น    พอถึงเวลาใช้เงินจริง จึงไม่มีปัญญาใช้ให้ทันในปีงบประมาณนั้นๆ   ก็ไม่มีแผนงานรองรับนี่ครับ  เป็นการใช้เงินแบบมั่วๆ จึงใช้ไม่ทัน   ต้องกันวงเงินเผื่อไว้ข้ามปี   ไม่ใช่ปีเดียว   2-3 ปีก็มี                 นี่แหละครับ ที่ทำให้เงินคงคลังมีจำนวนสูงขึ้นในช่วง 3 ปีแรก เพราะหน่วยราชการใช้เงินไม่ทัน                 หลังจาก 3 ปี แรกแล้วเกิดอะไรขึ้นครับ                               ปลายปีที่ 3 และต้นปีที่ 4 ปรากฏว่างบกลางที่เตรียมไว้เมื่อปีที่ 1 เพิ่งจะมาเบิกกันครับ ทำให้เงินคงคลังที่มีเหลืออยู่ไม่พอจ่าย     เกิดเป็นตัวแดงขึ้น              ที่กล่าวมานี้เป็นปัญหาแรก     ที่ไม่ได้เตรียมแผนไว้รองรับ                 ปัญหาที่สองครับ                 ปัญหานี้เกิดขึ้นจากการจัดงบประมาณรายจ่ายที่ไม่ยอมรับความจริง ตัวอย่างเช่น ปีนี้ต้องใช้หนี้ 80 , 000 ล้านบาท      สำนักงบประมาณก็จะจัดงบประมาณไว้ให้เพียง 60 , 000 ล้าน     เวลาเบิกเงิน สำนักงบประมาณอนุมัติให้เบิกตามจริง    โดยนำเงินคงคลังมาให้ก่อน    กฎหมายย่อมให้ทำได้     ใช้เงินในส่วนที่เรียกว่าเงินนอกงบประมาณ   ทำให้เงินนอกงบประมาณกลายเป็นตัวแดง  สำนักงบประมาณใช้วิธีนี้มาโดยตลอด                 ทำไมทำกันอย่างนี้ เอาใจนายไงครับ ทำให้ตัวเลขค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ต่ำกว่าความเป็นจริง พอนำตัวเลขค่าใช้จ่ายมาเปรียบกับรายได้จากการเก็บภาษี ตัวเลขดูสวยขึ้นเพราะค่าใช้จ่ายต่ำ ทำให้จัดงบประมาณสมดุลง่าย    รัฐบาลคุยโวได้ว่าเก่ง    โกยคะแนนเสียงทางการเมืองเป็นกอบเป็นกำ

ถ้าไม่เชื่อผม ดูตัวเลขซิครับ   ว่ามีการเบิกเงินคงคลังไปใช้กันเท่าใดในแต่ละปี  

การใช้จ่ายเงินคงคลังปีงบประมาณ 2544 – 2548

              เงินคงคลังจากที่มีเพียง 21 , 320 ล้านบาท    เพิ่มเป็น 319 , 915 ล้านบาท